فيلمي سينمايي در يك بازه زماني شش ماهه توليد مي شود، در نوبت اكران معطل نمي ماند و پس از اتمام نمايش عمومي در سالن هاي سينما در شبكه ويديويي توزيع مي شود. در سينما بر خلاف نانوايي "صف يكي اي ها" وجود ندارد كه كسي بتواند كوتاه تر از زمان معمول بتواند، به حاجتش برسد و وقتش در صف تلف نشود.
ممكن است گفته شود؛ طلا كه پاكه چه منتش به خاكه! سازندگان اين فيلم ها دستشان تو جيب خودشان است و يك ريال از دولت وام و تسهيلات نمي گيرند و منتي برسر آنها نيست. مشكل در همين جاست كه استفاده از ظرفيت هاي اكران هم سرمايه كمي نيست ولي ظاهراً در قاموس صاحبان چنين فيلم هايي تعريف متفاوتي براي بهره برداري و فرصت طلبي هايي از اين دست شده است.
كتمان نمي توان كرد كه فيلم هاي سينمايي زيادي عليرغم آنكه سالها از توليد آنها مي گذرد و مشكل پروانه نمايش ندارند و علاقمنداني هم شايق تماشاي آنها هستند، رنگ اكران را به خود نديده اند.
فيلم هايي كه مطبوعات سالي حداقل يك بار از نام رو به فراموشي آنها غبار زدايي مي كنند و به يادمان مي آورند كه در گنجينه سينماي ايران فيلم هاي ديده نشده زيادي وجود دارند و تماشاي آنها شايد به خواب و خيالي بيش نمي ماند.
فيلسازان اينگونه آثار مهجور يا دلسرد و بي انگيزه شده اند و يا با زدن بر طبل بي عاري، شال و كلاه كرده و كارهاي ديگري را جلوي دوربين برده اند.
حل اين تناقض بزرگ كه به اجمال از آن ياد شد؛ با تكرار چند باره مافياي اكران و تعابيري از اين دست حل نمي شود و جز استيصال و انفعال گويندگان و مدعيان را به نمايش نمي گذارد.
كافي است يكبار سير دستيابي سهل و آسان و توام با سرعت صاحبان فيلم هاي "خارج از صف" به فرصت هاي اكران، مورد مداقه قرار گيرد تا رمز و راز آن فاش گردد. در اينصورت شايد پرده ابهام و معما از تن اين پديده فرو افتد و واقعيت خود را عريان و عيان سازد.
