در اينكه نظم و نسق خاصي در توزيع فيلم ها و محصولات نمايش خانگي طي ساليان اخير وجود نداشته است، ترديدي نيست و قطعاً اگر قاعده و ترتيبي بر اين كار مترتب شود، امتيازات و ثمرات خوبي را در پي خواهد داشت. آن زمان كه تعداد موسسات از انگشتان يك دست تجاوز نمي كرد و هر ساله عناوين توزيع شده از يكصد عنوان تجاوز نمي كردند، مشكل خاصي بر بازار حاكم نبود و كمبود فيلم آنقدر محسوس بود كه سبب اشفتگي در توزيع آنها نمي شد. در يك دوره استثنايي نيز پخش مشترك "آريا" با توزيع منظم محصولات شركت هاي مختلف عضو، وجهه خوبي را به شبكه بخشيد ولي دولت مستعجل آن از پي فروريختن بخشنامه خريد اجباري كالا توسط نمايندگي هاي فروش، اجازه نداد كه "آريا" بتواند در شرايط غير رانتي و رقابت آزاد به فعاليت خود ادامه دهد.
در ساليان اخير كه عناوين منتشره هر سال بيش از 500 عنوان هستند، ضرورت هماهنگي در توزيع فيلم بيش از گذشته احساس مي گردد. به مصداق اينكه آب كم جو تشنگي آور بدست؛ قبل از اينكه سيستم دولتي دست بكار شود و ماشين آيين نامه نويسي اش را روشن كند، صنف و جامعه مديران موسسات ويديو رسانه و شركت هاي پخش بايد به توافق جمعي و اشتراك نظر در اين زمينه دست يابند و قلباً باور كنند كه با تغيير وضع موجود، رقابت هاي تخريبي كنوني به سطح بالاتر و متمدنانه تري از رقابت سالم ارتقا خواهد يافت.
در تحليل وضع موجود اين نكته را هم از ياد نبايد برد كه در مراكز عرضه فقط محصولات داراي مجوز از سازمان سينمايي به مشتريان عرضه نمي شوند بلكه آلبوم هاي موسيقي، گيم و به اصطلاح نرم افزارهايي نيز با مهر و امضاي مركز رسانه هاي ديجيتال فضاي محدود مراكز عرضه را اشغال كرده اند و اغلب آنها با پوستر هاي قد و نيم قد از مشتري دلبري مي كنند. اينگونه مهمانان ناخوانده هر فاصله و گپي را در انتشار منظم و بقاعده فيلم و سريال پر مي كنند و اي بسا مساحت و حجم بيشتري از فضاي مراكز عرضه را تصاحب كنند. در همين ارتباط اين خبرگزاري با درج يادداشتي به قياس مع الفارقي بين سينما و ويديو پرداخته و بر تشكيل شورايي شبيه به شوراي صنفي نمايش – اكران سينماها- تاكيد كرده و تهيه آيين نامه مربوطه را حائز اهميت دانسته است.
نويسنده يادداشت با ارائه آمار و اطلاعات پايه اي نادرست در باره تعداد فيلم هايي كه هر ساله به بازار ويديوي كشور عرضه مي شوند، از وجود پاره اي عناصر و فاكتورهاي تعيين كننده كه در برنامه ريزي پخش ويديو مدخليت دارند؛ غافل شده و به عبارتي به ساده سازي يك مفهوم كاملاً فني پرداخته است. البته نفس طرح موضوع از جانب يك خبرگزاري كه ادعايي هم در زمينه امور تخصصي پخش محصولات فرهنگي ندارد، قابل احترام است ولي از آنجا كه پخش موضوعي تك بعدي و تك ساحتي نيست، در ادامه بايد صاحبنظران و فعالان پخش محصولات نمايش خانگي كه هيچ مرجع و مقامي از آنها در باره سرنوشت كالايشان دلسوز تر نيست، وارد ميدان بحث شوند و پيش نويس آيين نامه و مقررات مربوطه را در بين اعضا به تصويب برسانند و عنداللزوم تاييديه مرجع قانوني را هم ضميمه آن سازند.
خدا کنه یه روزی همه پخشها منظم بشن و یه قانون درستی برای پخشها تصویب بشه