هنوز چند ماه از اجرای طرح پر سروصدای «تسهیم از مبدا» نگذشته است که جلوه‌ای دیگر از اختلاف و شکاف بین عوامل دست‌اندرکار پخش فیلم خودش را نشان داده است.
این روزها که خبر آغاز به کار یک درگاه جدید فروش اینترنتی بلیت به گوش می‌رسد، قصه تکثیر دفاتر پخش در دهه‌های گذشته در حال تکرار است. فعالان سینمایی به یاد دارند که در دهه هشتاد شمار دفاتر پخش فیلم‌های سینمایی روبه افزایش گذاشت و تهیه‌کنندگان برای پخش و نمایش فیلم‌های خود، ترجیح دادند دست نیاز بسوی دفاتر پخش موجود دراز نکنند. دلیل این امر آن بود که از بدقولی و بدحسابی برخی از مدیران دفاتر پخش گلایه‌مند بودند. پس دست بر زانوی خود گذاشتند و دفتر و دستک تازه‌ای برای رساندن فیلم به سینماها راه‌اندازی کردند.به مرور خیلی از این دفاتر جوانمرگ شدند و با ورود تهیه کنندگان جدید به عالم سینما، تولید فیلم در دفاتر بیشتر و متکثری ادامه یافت. در واقعیت دفاتر پرکار تولید در بخش خصوصی از عدد انگشتان یک دست تجاوز نکردند و عملاً همانها واحد پخش خود را فعال نگه‌داشتند.
اگر امروز ابراهیم عامریان در کنار تهیه‌کنندگی و کارگردانی فیلم‌های پرفروش سامانه فروش بلیت راه می‌اندازد، این اقدام او نشان از انتقاد و اعتراض به یکی دو درگاه اینترنتی فروش بلیت است. بطور مشخص فیلم «خانم والده» که پرفروش‌ترین فیلم این روزهای اکران است، در سینما تیکت و گیشه هفت عرضه نمی‌شود. تا این لحظه مالکان اپلیکیشن‌های سینما تیکت و گیشه هفت، موضعی در این خصوص نگرفته‌اند تا قدری ابعاد موضوع مورد اختلاف روشن شود. درصد و سهمی که سینماتیکت از فروش هر قطعه بلیت برمی‌دارد، نباید بی‌ارتباط با تورم و افزایش هزینه‌ها باشد. یادمان نرود در بین اپلیکیشن‌های موجود گیشه هفت و آی تیکت به ترتیب متعلق به حوزه هنری و سینما شهر و به منابع دولتی وصل هستند.سازمان سینمایی تاکنون واکنشی به راه‌اندازی درگاه جدید فروش بلیت نشان نداده است. در صفحه سمفا نام درگاه جدید به فهرست چهار درگاه موجود افزوده نشده و از قرار سینماشهر آن را هنوز به رسمیت نشناخته است. دولتی‌ها انتظار نداشتند پس از سروسامان دادن به تقسیم درآمد فروش بلیت، اختلافات از جای دیگری سرباز کند.
عامریان و هر تهیه‌کننده دیگری که در آینده هوس راه‌انداختن سامانه اختصاصی فروش بلیت به سرش بیافتد، باید بداند که معرفی یک سامانه جدید الزاماً به معنی استقبال تماشاگران سینما از آن نیست. تجربه نشان داده است که اولین‌ها در هر زمینه، معمولاً خیلی زود در ذهن مردم جاخوش می‌کنند. چنین خدمات و کالاهایی مدتی بعد به برند تبدیل می‌شوند و کار را برای نام‌های بعدی مشکل می‌سازند.از سوی دیگر در خوشبینانه‌ترین حالت تهیه‌کنندگانی مثل عامریان حداکثر ۲ یا ۳ عنوان فیلم را در سال تولید و یا مورد حمایت قرار می‌دهند و این تعداد فیلم خوراک کافی برای یک درگاه اینترنتی فروش بلیت نیست مگر آنکه بخواهد از در همکاری و یا رقابت با سایر دفاتر پخش وارد شود.به هر حال سینمای ایران با اکران حدود ۵۰ فیلم در طول سال واقعاً نیازمند ۵ درگاه اختصاصی اینترنتی فروش بلیت نیست.
