سرانجام روز موعود فرا رسيد. اين جمعه روزي است كه هر كس به فراخور شناخت و انتظاراتش از نامزد منتخب، با توكل بر خدا پاي صندوق هاي راي حاضر مي شود و از حق مشروع خويش براي انتخاب رييس يكي از قواي سه گانه كشور بهره مي جويد. كساني كه انگيزه شركت در اين رفتار و آيين جمعي را نداشته باشند، در واقع بي اعتنا به اصل تحول خواهي و پويايي مستمر جامعه و نقش خويش در ترسيم آينده كشور هستند.
يازدهمين دوره انتخابات رياست جمهوري به دليل وضعيت خاص حاكم بر اقتصاد كشور اگر چه بيشتر نقدها و رويكردها را متوجه نابساماني هاي موجود در بخش اقتصاد كرده و فرهنگ و هنر را قدري به حاشيه برده است، اما كيست كه نداند منشا بسياري از چالش ها در همين عرصه هم منبعث از كاهش سطح درآمد مردم است. عارضه اي كه به حذف خريد كالاي فرهنگي، محدود شدن مصرف رسانه اي به تماشاي تلويزيون هاي رايگان داخلي و خارجي و يا تهيه نسخه كپي فيلم ها و سريال ها منجر شده است.
در چنين شرايطي كمتر سرمايه گذاري حاضر شد به ساخت سينما و يا سرمايه گذاري در توليد فيلم اقدام كند. بالا رفتن هزينه توليد فيلم، موج ساخت فيلم هاي ارزان و كم كيفيت را به همراه آورد و خريد قطعي رايت فيلم هاي سينمايي در شبكه ويديويي به روشهاي جايگزيني مبدل شد.
در سخنان اغلب نامزدهاي اين دوره به قدر كافي در نقد وضع موجود صحبت شده است و قطعاً من و شما در جمع بندي نهايي علاوه بر ديدگاه هاي ايجابي مطرح شده، به سوابق اجرايي موثر و نگرش راهبردي نامزدها اعتنا خواهيم كرد.
در اهميت انداختن راي به صندوق ها همين بس كه اگر نامزدي واجد تمام شرايط ايده آل هم نبود، بايد فردي را كه بالنسبه به افكار خود نزديك تر مي بينيم، برگزينيم و در صورت انتخاب مطالبات مان را از او به اصرار فرياد زنيم.
براي نگارنده كه مثل ساير آحاد مردم يك راي دارد و به خوبي قدر آن را مي داند، نگرش فراجناحي، اعتدال و پرهيز از افراطي گري، پارامتر مهمي در گزينش نامزد مورد نظر به شمار مي رود و هر قدر كه نامزد مدعي به خرد جمعي، واگذاري كار مردم به مردم و محفوظ داشتن صرفاً امور حاكميتي نزد دولت، معتقد باشد، نزد من محبوبتر خواهد بود.
