هر قدر منتقد وضع موجود باشیم که با اجرای سیاستهای تبعیض آمیز در گزینشها، ملت را به خودی و ناخودی تقسیم کردند و سپس با خالصسازی جمع زیادی از افراد نخبه، متخصص و صالح و خیرخواه از مصادر اجرایی و علمی و آموزشی کنار زده شدند، به خاطر گسترش فساد و رانت، کشور از مسیر پیشرفت بازماند و مشارکت مردم در آخرین انتخابات مجلس و ریاست جمهوری به حداقل رسید؛ با این حال مداخله هر بیگانه و بیگانه پرستی که بخواهد نقش دایه دلسوزتر از مادر را برایمان بازی کند، محکوم و نفرتانگیز است. خصوصا اگر چاشنی این دخالت بهانههای واهی مثل کمک به مردم ایران، مقابله با ساخت سلاح هستهای و سرانجام جنگ و آتشافروزی باشد.
رئیس جمهور برزیل به تازگی گفته است«ما نمیتوانیم جنگی را که توسط آمریکا بر اساس این ادعا که ایران میخواست سلاحهای هستهای بسازد، بپذیریم.میتوانم بگویم که این یک دروغ است، زیرا من در سال ۲۰۱۰ در ایران بودم. من آنجا توافقی را امضا کردیم که ایران سلاح هستهای تولید نخواهد کرد – اورانیوم را فقط برای اهداف صلحآمیز و علمی غنیسازی خواهد کرد، همانطور که برزیل انجام میدهد.»آقای رئیس جمهور که عادت دارد موقع حرف زدن بیحرکت نباشد، ماجرای حمله آمربکا به عراق را یادآور شده و گفته است « آنها ادعا کردند که صدام سلاحهای شیمیایی دارد و آنها رفتند و عراق را نابود کردند. آن سلاحهای شیمیایی کجا هستند؟
