سيدعلي تدين صدوقي با ارائه مدارک خود مدعي شد که طرح" تئاتر در خانه" که هفته جاري توسط معاونت هنري رونمايي شد، طرحي متعلق به وي است که هفتم فروردين ماه سال 89 به اين معاونت ارائه داده بود.
این مطلب در شرایطی عنوان می شود که از سالها پیش در نمایش خانگی به درخواست شخصیت های حقوقی به دفعات تئاترهای زیادی در شبکه عرضه شده است و ادعای آقای تدین و معاونت هنری که خود را مبدع این طرح می دانند، چندان موضوعیت ندارد.
به گزارش خبرنگار مهر، پروژه "تئاتر در خانه" طي مراسمي در روز شنبه 30 ارديبهشت ماه با حضور معاون هنري وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي و مديرکل هنرهاي نمايشي و برخي چهره هاي هنري در سالن اصلي مجموعه تئاتر شهر رونمايي شد. در اين پروژه تئاترهاي اجرا شده در قالب لوح فشرده در شبکه نمايش خانگي عرضه مي شوند.
در اين بين سيدعلي تدين صدوقي منتقد و فعال عرصه تئاتر با ارائه مدارک خود به خبرگزاري مهر مدعي شده است که طرح اجرا شده توسط معاونت هنري متعلق به او است. وي در اين باره به خبرنگار مهر گفت: در اوايل حضور آقاي حميد شاه آبادي در معاونت هنري با ايشان سه جلسه داشتيم. اولين جلسه در بهمن ماه سال 88 بود که معاون هنري به من گفتند که به دفترشان بروم. توسط يکي از دوستان به دفتر معاون هنري رفتيم و در آنجا درباره معضلات تئاتر صحبت کرديم.وي ادامه داد: در آن جلسه آقاي شاه آبادي گفتند که به دليل اينکه تازه به معاونت هنري آمده اند زياد با جريانات تئاتر آشنا نيستند و از من خواستند تا گزارشي را در اين خصوص ارائه دهم. من گزارشي را در 10 صفحه در خصوص
سوء مديريت ها و مشکلاتي که در تئاتر وجود داشت ارائه دادم.صدوقي با اشاره به ارائه رزومه کاري خود به معاون هنري يادآور شد: در آن زمان آقاي شاه آبادي خواهان طرح من شدند که در خصوص تئاتر در خانه بود. در تاريخ 7 فروردين ماه سال 89 براي عرض تبريک سال نو و ارائه طرح به دفتر آقاي شاه آبادي رفتم. در آن جلسه توضيح دادم که اين طرح مي تواند بخشي از معضلات ما را در تئاتر حل کند و مي تواند قدم مناسبي براي حرکت به سمت تئاتر خصوصي باشد و همچنين باعث اشتغالزايي در تهران و شهرستان ها شود.اين منتقد تئاتر با اشاره به تدوين اين طرح در راستاي پيام مقام معظم رهبري در سال 89 گفت: من طرحي را در سال 79 با عنوان "تئاتر در خانه يا نمايش در خانه" داشتم که از خيمه شب بازي و تئاتر سنتي ايران برداشت کرده بودم و طرح دوم در ادامه آن بود. در صحبت عنوان شد که مجري طرح من باشم و قرار شد بعد از خواندن طرح توسط معاون هنري در ارديبهشت ماه سال 89 جلسه اي با هم داشته باشيم.
صدوقي با اشاره به اينکه طرح مورد نظر را براي افراد بسياري خوانده و برخي از هنرمندان نيز در جريان اين طرح بودند تأکيد کرد: نه تنها قرار ما با آقاي شاه آبادي در ارديبهشت ماه سال 89 انجام نشد بلکه ايشان بعد از آن هيچگاه من را به دفترشان نپذيرفتند.وي ادامه داد: من در آن زمان به آقاي شاه آبادي گفتم که تئاتر ايران از نبود يک آرشيو رنج مي برد و با اجراي طرح "تئاتر در خانه"، هم مي توانيم اين کمبود را جبران کنيم و هم برخي از تئاتري ها و فارغ التحصيلان اين حوزه را جذب کار کنيم. همچنين اين طرح باعث تعامل تئاتر شهرستان با تهران مي شد و مي توانست وارد تعامل با آموزش و پرورش نيز بشود.اين روزنامه نگار و فعال حوزه تئاتر يادآور شد: من به آقاي شاه آبادي پيشنهاد دادم تا جايي را به نام تبليغ، توليد، کار و بهره وري ايجاد کنند تا طرح اجرا شود. حتي نحوه بسته بندي و توزيع دي وي دي ها را هم توضيح دادم و گفتم که اين طرح را در راستاي تحقق شعار تئاتر براي همه ارائه داده ام.صدوقي تصريح کرد: متأسفانه طي دو سال گذشته نه تنها معاون هنري من را به دفترشان راه ندادند بلکه با شنيدن رونمايي از پروژه "تئاتر در خانه" شوکه شدم.سيدعلي تدين صدوقي در راستاي ادعاي خود يک نسخه از طرح خود را به خبرگزاري مهر ارائه داد.
کد 436
دعوا سر چیست؟
سعید رجبی فروتن
مقالهها: 3878
8 دیدگاه
پاسخی بگذارید
این سایت از اکیسمت برای کاهش جفنگ استفاده میکند. درباره چگونگی پردازش دادههای دیدگاه خود بیشتر بدانید.
جناب فروتن عزیز
بعد از دیدن و خواندن مطلب دعوا سر چیست؟ خواستم جوابیه زیر را برای خبرگزاری مهر بفرستم که دیدم با توجه به مرجعیت سایت شما در شبکه نمایش خانگی بهتر است در این مورد پیشگامی آن را به تهیه یک خبر دست اول به رخ همکاران رسانه بکشم
فقط از این که ممکن است برخی ارجاعات به دلیل حفظ اصالت و دقت و درستی آنها در مقام پاسخگویی به خودم و تعریفی به نظر برسد پیشاپیش عذر میخواهم.
و اما بعد:
دعوا فقط و فقط سر لحاف ملاست و دیگر هیچ
احتمالا از آنچه در سطرهای زیر برای اولین بار به عنوان خاطره عرض می کنم جناب تدین صدوقی خبر ندارند و گر نه با این صراحت از بر حق بودن موضعشان که حتما درست هم هست، سخن نمی گفتند.
باری اینجانب پس از تجربه چندین ساله در شبکه نمایش خانگی که از سال 1380 با مدیریت عاملی موسسه رسانه های تصویری در بخش دولتی آغاز و از سال 1383 با تاسیس و مدیریت موسسه هنر نمای پارسیان تداوم یافته بود، از ابتدای اسفند ماه 1388 پس از معاف شدن از خدمت در معاونت سینمایی پس از جشنواره فیلم فجر در اواخر بهمن ماه همان سال، با نظر لطف و برنامه و قصد صریح جناب شاه آبادی به معاونت هنری ارشاد مامور شدم تا دقیقا در موضوع عرضه محصولات نمایشی (بخوانید تئاتری) در شبکه نمایش خانگی کشور زیر نظر مستقیم ایشان فعالیت کنم.
پس از مشاوره هایی با دوستان دست اندرکار و صاحب نظر در بخشهای مختلف معاونت هنری و چندین جلسه با جناب شاه آبادی با اتکاء به تجربه فعالیت در شبکه نمایش خانگی کشور نهایتا در فروردین ماه 1389 پس از تعطیلات نوروزی طرحی را برای موضوع یاد شده با توجه به ابعاد و ظرافتهای فنی و فرهنگی و اقتصادی آن قلمی و تقدیمشان کردم که حتما هنوز سوابق آن در معاونت هنری موجود است و اگر بنده هم فرصت کنم احتمالا نسخه ای از آن را در سوابق شخصی خواهم یافت.
متاسفانه به دلیل ضرورت کاری از اردیبهشت ماه همان سال به سرپرستی فرهنگسرای نیاوران منصوب و به شدت درگیر امور اجرایی تنها فرهنگسرای متعلق به وزارت ارشاد شدم و امید جناب شاه ابادی به رغم پیگیریهای فراوان ایشان برای اجرای طرح آماده شده به دلیل مشغله کاری ناامید کردم تا این که در پائیز یا زمستان همین سال دوست عزیز و فرهنگی ام جناب آقای علی اکبر قاضی نظام ادامه کار را پی گرفت و طرفه آن که بنده به ایشان هم قول همراهی و مساعدت دادم ولی با خداحافظی از وزارت ارشاد در این زمینه هم توفیق چندانی نیافتم حال آن که دو سال پیشتر با راهنمایی ایشان در سازمان فرهنگی و هنری مجموعه ای پنج عنوانی از تئاترهای عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را در موسسه هنر نما به بازار عرضه کرده بودیم.
الغرض آنچه اکنون جسارت بازیابی خاطرات آن ایام را به این حقیر داد دفاع از انسان نجیبی به نام آقای حمید شاه آبادی است که احتمالا فعلا قصد و یا وقت پاسخگویی به اظهارات فوق را ندارند ولی اینجانب به دلیل آنچه به چشم خود دیده ام امکان نادیده گرفتن آن را نیافتم.
ایام عزت مستدام 8/3/1391
در مراسم رونمایی، ایشان با نام از شما به عنوان نخستین پیگیر و مجری این طرح یاد کردند.
جناب فروتن عزیز
به نظر شما و با این وضع سانسور که روز بروز دایره ی آن تنگ تر نیز می شود، آیا تئاتر های اجرا شده و یا در حال اجرا مجالی برای عرضه خواهند داشت؟ البته فکر می کنم تنها تئاترهای مذهبی از سوی اداره ی نظارت و ارزشیابی مجوز دریافت کنند و تنها راه پخش این آثار تغییر دیدگاه دوستان ممیز و یا پایان دوران فعالیت ایشان در اداره ی مزبور می باشد.
زهي انصاف!
مغلوب جوسازي بعضي از دوستان نشويد. هيچ اتفاق غير منتظره اي نيفتاده است. آثار روز سينماي ايران را با كمترين ملاحظات و بازنگري ها هر هفته داريد ملاحظه مي كنيد. اگر بنابر سياست هاي انقباضي بود به درج عباراتي که روی ولت فيلم هايي با رویکرد آسيب شناسي اجتماعي مي نويسيم، نيازي نبود از تهيه كنندگان نمي خواستيم نقد روانشناختي به كارها ضميمه كنند. اكاذيبي نظير سانسور قصه پريا را هم باور نكنيد.
در باب یادآوری
در کامنتی که در ذیل مطلب قصه ی پریا گذاشتم 5 دقیقه سانسور را تایید فرمودید.
سانسوری در کار نبوده است. تایم فیلم ها بر اساس اطلاعات ارسالی از اداره کل ارزشیابی است و از قرار در بسیاری از موارد با تایم واقعی فیلم مغایرت دارد. مقرر شد از این پس زمان فیلم بر اساس نسخه ای که برای آن پروانه نمایش خانگی صادر می شود، محاسبه و قید گردد.
واقعا چه اهميتي دارد مبدع اين طرح كيست، مهم اينست كه چه كسي اين كار سخت را بلفعل ميكند، اين موضوع مرا بياد شبكه پخش بايا اورد كه بر اساس تحقيقات بازار موجود اولين مبدع و بلفعل كننده توزيع سوپرماركتي بود ولي تابه امروز هيچگاه حتي كلامي اعتراضي به جمله(( اولين توزيع كننده سوپرماركتي .. )) كه برروي جلد كثيري از فيلم هاي موسسه ديگر مي ايد اعتراض نكرده است.
مولوي متعلق به ايران است يا تركيه؟ چه فرقي مي كند.مولوي متعلق به كسي است كه كتاب هاي او را خوانده، او را مي شناسد و درك مى كند.