این تعبیر را وزیر علوم کشور در باره میهنمان ایران و تنهایی و انزوای آن در نظام بینالملل به زبان آورده است.
البته گوینده قصد ایجاد نومیدی نداشته و گفته است که «ایران تنها» بیش از همیشه به کمک جوانان ممتاز و توانمند نیازمند است.
این سخنان آیین اختتامیه جشنواره فیلم مستند حقیقت را در نظرم میآورد. آنجا که بسیاری از سینماگران خارجی به جای حضور در ایران و دریافت جوایز خود، به ارسال یک ویدیو اکتفا کرده و از دبیر جشنواره و هیات داوران تشکر کردند.
سالهاست که به دلیل ضدیت و سیاست خصمانه آمریکا و پهن شدن بساط تحریمهای گسترده، حضور گردشگران و میهمانان خارجی به حداقل ممکن رسیده است و ایران بیشتر مقصد زیارتی شیعیان منطقه شده است.
نبود میهمانان خارجی در جشنوارههای سینمایی که صفت بینالمللی به آنها اطلاق شده است، نقیصه بزرگی است که هیچ چیز جای آن را پرنمیکند. سینماگران خارجی زمینه گفتگو و تعامل را با همتایان ایرانی خود ایجاد میکنند. تشکیل کارگاههایی برای شنیدن تجربیات و تبادل حرفهای با آنان، ارزش افزوده ذیقیمتی است که به افزایش دانش سینمایی کمک میکند.
افسوس که انزوا و تنهایی تحمیلی به ایران، چنین فرصتهایی را از سینماگران و هنرمندان ایرانی در رشتههای مختلف تاحدزیادی سلب کرده است و رویدادهای هنری بینالمللی از حیث حضور مدعوین خارجی به شکل حداقلی برگزار میشوند.
شاید این حصر و تنهایی، با استفاده از فناوری ارتباطات راه دور و در اشکالی مثل وبینار قابل شکستن باشد تا به دیده شدن مخاطبان تشنه و علاقهمند ایرانی برای آموختن و کسب آموزههای نو کمک کند.
تنهایی استراتژیک ایران
