آن دسته از شرکت های آنلاین ویدیویی که تا‍ ‍پیش از این فقط به تامین فیلم و سریال ایرانی می پرداختند، حالا انگیزه زیادی دارند تا در تولید محصول نیز مشارکت کنند و موقعیت خود را در محیط رقابتی تقویت…

ظرفیت تولید فیلم و سریال در ایران بیش از زیرساخت های موجود در کشور است و در حالیکه رونق سریال سازی به تلویزیون بازگشته است، در سینما و نمایش خانگی نیز سرمایه های زیادی برای تولید محتوای سرگرم کننده به خدمت گرفته شده است و مادام که انحصار رسانه ای موجود دچار پوست اندازی نشود، سرمایه سوزی در عرصه های پرمخاطره سینما و ویدیو ادامه خواهد یافت و عدم امنیت سرمایه گذاری بویژه پس از انتشار نسخه ویدیویی، حاصل تمام تلاش ها را بر باد خواهد داد

امید می رود با تعاریف ارائه شده در طرح صورت و تصویر فراگیر و غیرفراگیر و تصویب آن در مجلسه مناقشه حقوقی 3 سال گذشته وزارت ارشاد و صدا و سیما نیز پایان یابد و سرمایه گذاران خصوصی  با آرامش و امنیت خاطر بهتری به کار خود در زمینه تامین و تولید محتوا و انتشار آن در پلتفرم های جدید ادامه دهند.

برنامه تلویزیونی «میزانسن» در جمعه شبی که گذشت میزبان یکی از تهیه کنندگان سینما بود که سرمایه فیلم او را یکی از همین سرمایه گذاران بزرگ تامین کرده است. این تهیه کننده با اشاره به اینکه دولت ها مثل گذشته امکان حمایت و تامین سرمایه فیلم های سینمایی را ندارند، حضور سرمایه گذاران بخش خصوصی را فرصتی برای سینمای ایران دانست و تصریح کرد با مدیریت فضا باید به گونه ای رفتار کرد که باریگران و عوامل دستمزدشان را بالا نبرند و هزینه تمام شده فیلم ها را بی خود و بی جهت افزایش ندهند.

با وجود این همه برنامه در باره سینما در تلویزیون کشورمان این سوال کماکان باقی است که معاونت سیاسی رسانه ملی که ظاهراً در مجاب کردن برنامه سازان سیما برای اتخاذ رویکرد انتقادی به سینما ناکام مانده است، قصد ندارد به تجدید نظر و تعدیل نگرش خود بپردازد؟

در کشوری که نهادهای حاکمیتی، دولتی و شبه دولتی، ارقام نجومی را سخاوتمندانه در پای تولیدات تلویزیونی و سینمایی می ریزند و معمولاً کمتر پرسشی در باره کیفیت محصولات تولید شده و بازدهی آنها صورت می گیرد، سزاوار نیست که هر روز برای ناامن کردن حضور بخش خصوصی در عرصه هنر، بهانه ای بجوییم و به چشم متهمان بالقوه به آنان نگاه کنیم. شناسنامه دار کردن سرمایه گذاران سریال های نمایش خانگی گامی در راستای تشخص بخشیدن به سرمایه گذاران سریال ها و شناسنامه دار کردن آنهاست.

در سبد نمایش خانگی با مروری بر تازه ترین محصولاتی که طی یکی دو هفته اخیر در بازار عرضه شده اند، وزن فیلم های جدی و عبوس سنگین تر از سایر گونه هاست. فیلم های سینمایی «اسرافیل، «پرویز»، «دعوتنامه»، «چهار راه پلاسکو»، «مرداد» و سریال «ممنوعه» که توزیع هفتگی آن ادامه دارد، در مجموع فضایی یکدست و یکنواخت با محوریت قصه ها و مضامین تلخ و تراژیک اجتماعی را برای مخاطب ایجاد می کنند.

«ما در عرصه فضای مجازی بر پهنای بین المللی زندگی می کنیم و این خیلی اشتباه است. کشور ما از نظر دانلود اول است؛ در حالی که باید این قدر تولید محتوا داشته باشیم که دیگران از ما دانلود کنند.»

 تصور اینکه خالی بودن میدان از رقبا به نفع «ممنوعه» تمام می شود و فروش آن را بالا می برد، از اساس غلط است زیرا به جز تنوع سلیقه مخاطبان، وفور سایر گونه های سینمایی و سریالی رونق شبکه و اقبال مردم را به همراه خواهد آورد.

نمایش خانگی بدون احتساب شش عنوان فیلم از گروه «هنر و تجربه»، تقریبا به اندازه و با همان سرعت سال گذشته در تامین خوراک متنوع برای مخاطبان خود کم نگذاشته است و زمینه ای را  فراهم کرده است تا خیلی از مردمی که سینما رفتن در توانشان نیست و یا به آن دسترسی ندارند، تازه ترین فیلم های روز سینمای ایران را ببینند

در پس انتقادات و نگرانی ها در قبال سریال های نمایش خانگی چه نکته ای نهفته است؟ آیا تولید تعداد محدودی سریال باعث شده است تا تنور تولیدات سینمایی بسردی گراید؟ آیا مدیران «موسسات ویدیو رسانه» و «سامانه های برخط فیلم و سریال» بی رغبت به تامین و عرضه محصولات سینمایی کشورمان شده اند؟

اصولاً ادعای کشاندن پای فک و فامیل و دوست و آشنای تهیه کنندگان و سایر عوامل هنری در صدور مجوز، بدون ارائه سند قابل قبول، سبب زرد نگاری و وهن مراجع مسئول است و فضا را برای نقد علمی و اصولی تولیدات هنری مخدوش می کند.