با وجود این همه برنامه در باره سینما در تلویزیون کشورمان این سوال کماکان باقی است که معاونت سیاسی رسانه ملی که ظاهراً در مجاب کردن برنامه سازان سیما برای اتخاذ رویکرد انتقادی به سینما ناکام مانده است، قصد ندارد به تجدید نظر و تعدیل نگرش خود بپردازد؟
در کشوری که نهادهای حاکمیتی، دولتی و شبه دولتی، ارقام نجومی را سخاوتمندانه در پای تولیدات تلویزیونی و سینمایی می ریزند و معمولاً کمتر پرسشی در باره کیفیت محصولات تولید شده و بازدهی آنها صورت می گیرد، سزاوار نیست که هر روز برای ناامن کردن حضور بخش خصوصی در عرصه هنر، بهانه ای بجوییم و به چشم متهمان بالقوه به آنان نگاه کنیم. شناسنامه دار کردن سرمایه گذاران سریال های نمایش خانگی گامی در راستای تشخص بخشیدن به سرمایه گذاران سریال ها و شناسنامه دار کردن آنهاست.
در سبد نمایش خانگی با مروری بر تازه ترین محصولاتی که طی یکی دو هفته اخیر در بازار عرضه شده اند، وزن فیلم های جدی و عبوس سنگین تر از سایر گونه هاست. فیلم های سینمایی «اسرافیل، «پرویز»، «دعوتنامه»، «چهار راه پلاسکو»، «مرداد» و سریال «ممنوعه» که توزیع هفتگی آن ادامه دارد، در مجموع فضایی یکدست و یکنواخت با محوریت قصه ها و مضامین تلخ و تراژیک اجتماعی را برای مخاطب ایجاد می کنند.
«ما در عرصه فضای مجازی بر پهنای بین المللی زندگی می کنیم و این خیلی اشتباه است. کشور ما از نظر دانلود اول است؛ در حالی که باید این قدر تولید محتوا داشته باشیم که دیگران از ما دانلود کنند.»
تصور اینکه خالی بودن میدان از رقبا به نفع «ممنوعه» تمام می شود و فروش آن را بالا می برد، از اساس غلط است زیرا به جز تنوع سلیقه مخاطبان، وفور سایر گونه های سینمایی و سریالی رونق شبکه و اقبال مردم را به همراه خواهد آورد.
نمایش خانگی بدون احتساب شش عنوان فیلم از گروه «هنر و تجربه»، تقریبا به اندازه و با همان سرعت سال گذشته در تامین خوراک متنوع برای مخاطبان خود کم نگذاشته است و زمینه ای را فراهم کرده است تا خیلی از مردمی که سینما رفتن در توانشان نیست و یا به آن دسترسی ندارند، تازه ترین فیلم های روز سینمای ایران را ببینند
در پس انتقادات و نگرانی ها در قبال سریال های نمایش خانگی چه نکته ای نهفته است؟ آیا تولید تعداد محدودی سریال باعث شده است تا تنور تولیدات سینمایی بسردی گراید؟ آیا مدیران «موسسات ویدیو رسانه» و «سامانه های برخط فیلم و سریال» بی رغبت به تامین و عرضه محصولات سینمایی کشورمان شده اند؟
اصولاً ادعای کشاندن پای فک و فامیل و دوست و آشنای تهیه کنندگان و سایر عوامل هنری در صدور مجوز، بدون ارائه سند قابل قبول، سبب زرد نگاری و وهن مراجع مسئول است و فضا را برای نقد علمی و اصولی تولیدات هنری مخدوش می کند.
اگر ناشران نسخه فیزیکی بر این تصور هستند تا قبل از بارگذاری این فیلم ها در سایت و اپلیکیشن های رسمی و قانونی، قادرند که تعداد بیشتری از دی وی دی فیلم هایشان را به فروش برسانند، سخت دراشتباهند؛ زیرا کسانی که آگاهانه الگوی مصرفشان را تغییر داده و مدتهاست خرید دی وی دی را از سبد خریدشان حذف کرده اند، در هیچ شرایطی به گذشته برنمی گردند
جا دارد از سال آینده، مسئولان مربوطه در جدول تعطیلی سینماها تجدید نظر کنند و از ابتدای شب اول ماه ربیع اجازه بازگشایی سینماها را به روی مردم بدهند تا 500 سالن سینما در کشور به عنوان یکی از کانون های سالم فرهنگی پذیرای خانواده ها و جوانان گردند.
در شرایطی که همه شواهد و قرائن گویای افت فروش نسخه فیزیکی محصولات نمایش خانگی است و بیشتر مشتریان این شبکه تازه های تصویری شبکه را بر بستر اینترنت بصورت استریم یا دانلود دنبال و تماشا می کنند، چه اصراری بر احیا و ساماندهی ناشران فیزیکی وجود دارد؟
تازیخ سینمای ایران در چهار دهه گذشته مملو از مستندات زیادی است که کیفیت رابطه و تعامل سینماگران را با دولت های مختلف نشان می دهد. این ادعای گزافی نیست اگر بگوییم در دست گرفتن سکان سینمای ایران توسط سینماگران محبوب و یا مدیرانی که رابطه نزدیکی با صنف داشته اند، سبب نشده است تا قاطبه سینماگران در پایان نمره قابل قبولی به این دست از مدیران سینمایی بدهند
