«میرکریمی» در گسترش داستان فیلم هایش قدری خست به خرج می دهد و دوست ندارد شاخ و برگ بیشتری به قصه هایش بدهد تا متناسب با آن تنش های بیشتر و عمیق تری در فیلم هایش خلق شوند.

به نظر می رسد بسیاری از سکانس های سه گانه «آهوی پیشونی سفید» به روش رج زدن، قبلا و بصورت یکجا تصویربرداری شده اند. شانس بزرگ قسمت سوم این فیلم آن بود که در نوروز امسال اکران شده بود.

«شبی که ماه کامل شد» نمونه ای از فیلم استراتژیک است به این معنا که به وضعیت و چالش های جدی کشور در عرصه های سیاسی و امنیتی توجه نشان داده است و سازنده توانسته است از دل یک تریلر سیاسی امنیتی داستانی عشقی و جنایی را بیافریند.

سینما به جز جلوه های ویژه تصویری که در «رسوایی 2» و کمی هم در «زندانی ها» از آن بهره بردی به رغم همه جذابیت ها به تنهایی قادر نیست که خلاء و نقصان های داستان ترا پر کند.

مخاطرات محیطی برای جوانها در جوامع آزاد، خیانت های زن و شوهری و بیماری‌های صعب العلاج که دستمایه‌های سناریست برای خلق موقعیت‌های دراماتیک در فیلم«هفت و پنج دقیقه» است،

کیفیت نازل فیلم های اخیرالذکر، تغییر مسیر و سمت و سوی فعالیت های تهیه کننده فرهنگی سینمای ایران، وخامت حال سینمای دغدغه مند امروز سینمای ایران را نمودار می سازد

«نمیا جاویدی» که در فیلم اولش ناگزیر از سوار شدن بر موج ملودرام های اجتماعی بود، آگاهانه راه فیلمسازی اش را از جریان غالب جدا کرد و با پر و بال دادن به عنصر خیال، شرایطی را فراهم ساخت تا «سرخپوست» به ذات سینما نزدیک شود.

بازنمایی واقعی نظرات بینندگان کمک زیادی به تیم سازنده و سرمایه گذار سریال های نمایش خانگی می کند تا با مطالعه اینگونه نظرات در تولیدات بعدی به نیازهای مخاطبان و واقعیات موجود در بازار توجه بیشتری کنند.

معلوم شد تشکیل شوراهای راهبردی و تداوم جشنواره پر هزینه سینمای کودک و نوجوان نیز نتوانسته است، به گردش اقتصادی این سینما کمک زیادی بکند.

صاحبان حقوق ویدیویی فیلم، بهترین فرصت برای عرضه فیلم را در ایامی دانسته اند که سیما و منظر عمومی تلویزیون، سینما و نمایش خانگی به خاطر مناسبت های تقویمی عاری از نشاط و کمی تا قسمتی عبوس و دلگیر است.

فیلم های «برگ جان»(ابراهیم مختاری) و «من از سپیده صبح بیزارم»(علی کریم) تازه ترین فیلم های گروه «هنر و تجربه» و آخرین فیلم های این گروه هستند که با امضای شورای سابق بازبینی اخیرا در نمایش خانگی عرضه شده اند.

«آشغال های دوست داشتنی» به زعم مخالفانش بیش از انکه متهم به سوگیری و جانبداری از وقایع سال 88 باشد، یک نوع روایت غیررسمی از ماجراهای پیرامونی و التهابات سال 88 است.