« لاتاری» در گیشه موفق بود اما «شاخ کرگدن» به رغم استفاده از یک رزمی کار ملی پوش و صحنه های مکرر اکشن، طعم شکست را چشید و خیلی زود با پرده های سینما وداع کرد. رمز و رار موفقیت یکی و ناکامی دیگری در پرهیز آگاهانه «لاتاری» از کلیشه های رایج و توسل «شاخ کرگدن» به شیوه روایی و نخ نما شده فیلم های مشابه در سینمای جهان است.
محرم فرصتی را فراهم آورده است تا فیلم هایی که فضای غمگین و محزون و یا آبستره و ضد قصه ایدارند، یک یک راهی شبکه نمایش خانگی شوند و از فرصت موجود برای دیده شدن بهره ببرند. فیلم هایی که پیش از این در اکران های محدود گروه «هنر و تجربهن به مراد دل نرسیدند و اینک با عرضه در سوپر مارکت ها می توانند احتمالاً در سبد خرید اقشار متوسط و مرفه قرار گیرند و یا در اینترنت در حکم یک محتوای دیجیتال ظاهر شوند و در معرض نگاه جوانترها قرار گیرند.
شبکه نمایش خانگی با عرضه دو فیلم «سهیلا شماره 17» و «به وقت شام» پس از یکدوره فیلم های سخیف کمدی آبروداری می کند، شبیه این وضعیت در سینما نیز رخ داده است. «شعله ور» و «مغزهای کوچک زنگ زده»در اکران همین کار را با سینما کرده اند.
روح مطلب یادداشت روزنامه صبح شاید چندان تفاوتی با آتشباری رسانه های مخالف سریال نداشته باشد، اما پیداست که نویسنده در کمال خونسردی و بدون متورم کردن رگ های گردن، جیغ بنفش سرنداده و با لحن مناسب سریال را متاثر از سریال های ترکیه ای دانسته است. نکته جالب توجه در یادداشت منتشره آن است که نویسنده قسمت اول سریال «ممنوعه» را خوب ارزیابی کرده و قسمت های بعدی را متشتت و پراکنده توصیف نموده است.
فضای مجازی به قدر کافی همه ابعاد زندگی شخصی و جمعی ما را تحت تاثیر قرار داده است و بسیاری را سخت معتاد خود کرده و ادب و آداب اجتماعی را از یاد خیلی ها برده است. بطوریکه ترجیح این…
چیزی که در فیلم «لاتاری» تو ذوق می زند، عمل بی پروای نیروهای با تجربه امنیتی است که از دو شهروند عادی رکب می خورند و به جز یک ایرانی فاسق، یک عرب هم در سناریوی انتقام به قتل می رسند. در حالیکه نیروی امنیتی با بازی حمید فرخ نژاد» می توانست با تدبیر بهتری درصدد تنبیه و دستگیری ایرانی متخلف برآید و قبل از رویارویی با او درصدد کشتن او برنیاید. از سوی دیگر اگر همین نیروها در خارج از کشور با دست باز مانور می دهند چرا غافل از موسی با بازی «هادی حجازی فر» هستند.؟
در «هزارپا» قصه ای نیم بند موجب شده است تا بیننده در زمان دو ساعته فیلم، مترصد غافلگیری های «عطاران» در بستر داستانی سر و شکل دار شود و حوصله اش به اندازه «مصادره»سرنرود. «عطاران» همانطور که در «من سالوادور نیستم» کمک زیادی به خلاء قصه کرد در «مصادره» هم اگر او مقابل دوربین ظاهر نشده بود، بعید بود تاس «مهران احمدی» اینطور جفت شش بنشیند.
فیلم هایی که سری سازی شده اند و در نبود آثار جدی فیلمسازان بزرگ، شلنگ تخته می اندازند و سینما را به کارکرد حداقلی آن یعنی تفریح و سرگرمی محض تنزل داده اند. باور نگارنده این است که شنیده شدن چند دیالوگ اصطلاحاً منشوری در برابر خلاء سینمای اندیش ورز و کمدی های استاندارد و خلاقه، اهمیت چندانی ندارد.
تهیه کننده (رضا کریمی) و حامی مالی او (بنیاد سینمایی فارابی) از ابتدا محاسبات مالی و اقتصادی لازم برای بازگشت سرمایه و کسب سود را به درستی انجام نداده اند و انرژی مادی و معنوی خود و منابع عمومی کشور را پای فیلمی هزینه کرده اند که در اکران عمومی شانسی برای جلب توجه مخاطبان نداشته است
عرضه تقریباً همزمان دو فیلم از سینماگران زن کشور در شبکه نمایش خانگی در این روزها، بار دیگر توانایی های مثال زدنی زنان سینماگر ایرانی را به نمایش گذاشته است. بعد از دو فیلم «ملی و راه های نرفته اش» و «دختر عمو پسر عمو»، دو فیلم «صفر تا سکو» و «مادرانه» در قالب نسخه فیزیکی و اپ ها و سایت های ویدیو محور در بازار ویدیوی ایران عرضه شده اند.
«فراری» در هر شرایط زمانی دیگری هم به نمایش درمی آمد، نتیجه ای بهتر از این دامنگیرش نمی شد. نگاهی به جدول فروش 97 و شکست 10 فیلم از 24 فیلم اکران شده به خوبی موید این ادعاست.
فیلم های سینمایی«ما خیلی با حالیم» و «نیلوفر» که این روزها در پیشخوان های فروش مراکز عرضه فیلم خودنمایی می کنند، هیچ ویژگی خاصی ندارند تا در یاد تماشاگران پیگیر سینمای ایران بمانند.
