یادداشت تازه علیرضا داوودنژاد کارگردان صاحب سبک سینمای ایران در باره جنگ اخیر، درست مثل روایتهای سینمایی او بدیع و غیرمنتظره است.داودنژاد فارغ از دیدگاه رسمی، این بار مستقیما مردم آمریکا را خطاب قرارداده و با یادآوری تواناییها و استعداد و نبوغ آنها در زمینههای علمی، صنعتی و سینمایی، متأسف است که چرا سرمایههای انسانی آن سرزمین در مسلح زیادهخواهی و جنون روسای جمهوری مثل دونالد ترامپ باید ذبح شود.کارگردان شهیر ایرانی به شهروندان آمریکایی احترام گذاشته و از در انکار ظرفیتهای آنها وارد نمیشود و بلکه دستاوردهای متنوع آنها را به عنوان تجربه مشترک بشری میستاید.به یاد داشته باشید در کوران مسابقات جهانی کشتی هرگاه که ایران میزبان بوده است، به هنگام حضور کشتیگیران آمریکایی بر روی تشک تماشاگران فهیم ایرانی آنها را تشویق کرده و به آنها احترام گذاشته و فارغ از نتیجه پیکارها، آداب دوستی و جوانمردی را در قاب ورزش پهلوانی کشتی پاس داشتهاند.یادداشت اخیر داودنژاد که امیدوارم پس از ترجمه در شبکههای اجتماعی جهانی بازنشر باید و مخاطب خود را بیابد، چیزی از جنس نگرش انسانی تماشاگران در بازیهای ورزشی است.فرازی از آن را بخوانید:«چرا اجازه میدهید نوابغ و فرزندانتان، یعنی گرانبهاترین داراییهای ملیتان، به «هیزمِ آتشِ» جنگهایی تبدیل شوند که برندهای جز کارخانههای اسلحهسازی ندارد؟ اسلحه کشیدن به روی ملتهای دیگر، نه نشانهی قدرت، که نشانهی شکستِ دیپلماسی و ناتوانی در استفاده از همان نبوغی است که به آن افتخار میکنید.»داودنژاد خوب میداند که تحول در نظامهای ارتباطی و رسانهای باعث شده است که مخاطب دیگر تودهای انبوه و منفعل نیست که دربست متأثر از رسانههای جریان اصلی باشد. در آمریکا به جز هزاران پادکستر، رادیوها و تلویزیونهای خصوصی زیادی وجود دارند که در عرض رسانههای فراگیر فعالیت میکنند و تحلیل و نگرش خود را از وقایع جاری دارند.کارگردان اندیشهورز سینمای ایران دریچهای را به روی شهروندان آمریکایی میگشاید که شاید در ایران کمتر کسی سراغ بازکردن آن رفته بود. او با اینکه میداند به موجب نظرسنجیهای معتبر، بسیاری از آمریکاییها با جنگافروزی ترامپ موافق نیستند، دست روی نقطه حساسی گذاشته است و آن هم کشته شدن سربازان آمریکایی در جریان تجاوز به ایران است.آمریکاییها با توجه به کشته شدن شماری زیادی از سربازان در جنگها و مداخلات نظامی آمریکا در کشورهای مختلف، خاطره خوبی از اینگونه وقایع ندارند و دوست ندارند جوانان آنها قربانی توهمات و دکترینهای نظامی سیاستمداران خود بشوند.«چرا اجازه میدهید نوابغ و فرزندانتان، یعنی گرانبهاترین داراییهای ملیتان، به «هیزمِ آتشِ» جنگهایی تبدیل شوند که برندهای جز کارخانههای اسلحهسازی ندارد؟ اسلحه کشیدن به روی ملتهای دیگر، نه نشانهی قدرت، که نشانهی شکستِ دیپلماسی و ناتوانی در استفاده از همان نبوغی است که به آن افتخار میکنید.»شاید در نگاه اول تصور شود که داودنژاد در مورد خلاقیت آمریکاییها اغراق کرده است اما کیست که نداند، بسیاری از چهرههای شاخص علمی و هنری آمریکایی دو ملیتی هستند و تباری غیر آمریکایی دارند. واقعیت این است که دانشگاهها و اندیشکدههای آمریکایی با سرمایهگذاری گسترده در مسیر علم و فناوری موجبات جذب نخبگان را فراهم کردهاند.داودنژاد در پاراگراف پایانی حرف آخر را میزند و از مخاطبان خود میخواهد با مطالبهگری مانع از گسترش جنگ و هزینههای غیرقابل جبران انسانی آن شوند.«اجازه ندهید سیاستمداران، چهرهی انسانی و خلاق ملت شما را پشتِ نقابِ جنگ پنهان کنند. فرزندان خود را از مسلخِ جنگ بازخوانید و به آنها اجازه دهید در همان سنگری بجنگند که شایستهی آنهاست: سنگرِ دانش، خلاقیت و صلح.
بشریت به نبوغِ فرزندان شما نیاز دارد، نه به مرگشان.»
مردم آمریکا مخاطب کارگردان ایرانی
