نويسنده جواني در يادداشتي كه ماهنامه سينما رسانه – شماره 442 – آن را به چاپ رسانده است، با اشاره به سخنان مدير كل ارزشيابي و نظارت سينمايي كه گفته بود؛ 110 فيلم سينمايي ايراني بدون اكران عمومي به شبكه نمايش خانگي عرضه مي شوند، نوشته است:… موضوع ديگر فرمت عرضه اين آثار است. فيلمي كه چندين سال از زمان ساخت آن مي گذرد، آيا همچنان آن قدر كيفيت دارد كه بتوان از آن نسخه با كيفيت شبكه نمايش خانگي تكثير كرد؟ آن هم در وضعيتي كه بسياري از فيلم هاي اكران روز سينماي ما، با بدترين كيفيت ممكن راهي شبكه نمايش خانگي مي شوند.
نويسنده جوان كه ظاهرا" شناختي از جنبه هاي فيزيكي و شيميايي نسخه نگاتيو فيلم ها ندارد، بر اين تصور است كه با گذشت جند سال از ساخت يك فيلم، خواص آن از دست مي رود و امكان چاپ كپي مجدد مهيا نيست. غافل از آنكه عموما" كپي فيلم سالها در لابراتوراها نگداري شده و سپس به آرشيو فيلم خانه ملي ايران منتقل مي گردند. در فيلم خانه نيز به محض مشاهده آثار آسيب ديدگي در نسخه نگاتيو از آن كپي مي گيرند. البته در ممالك راقيه همان ابتدا نسخه نگاتيو اسكن مي شود و ضريب ايمني و نگهداري فيلم را به عنوان يك سند تصويري افزايش مي دهند. بنابر اين نگراني بابت كيفيت فيلمي كه چند سال از ساخت آن مي گذرد در صورت مراقبت از نگاتيو آن بي مورد است.
