در این دولت همانند دولتهای گذشته بخشی از اعتبارات حمایتی سازمان سینمایی صرف تجهیز سالن مجتمعهای فرهنگی ارشاد در شهرهای فاقد سینما شده است. این اقدام در حالی صورت گرفته است که از گذشته تا حال به ندرت هیچیک از سالنهای تجهیز شده به زنجیره نمایش کشور افزوده شدهاند. قاعدتا اگر چنین هدفی محقق شده بود، سالنها ولو آنکه روزانه یک یا دو سئانس فیلم نشان میدادند باید به سامانه سمفا وصل میشدند تا فعالیت آنها بروشنی مورد رصد قرار بگیرد. اتصال سالنهای مورد اشاره به سمفا میتوانست زمینه بهرهبرداری آماری را نیز فراهم کند و نشان دهد مردم شهرهای فاقد سینما تا چه حد به سینما علاقهمند هستند.آیا همانطور که مسئولان تصور میکنند، سینما یکی از نیازهای واقعی شهروندان است و یا آنکه واقعیت چیز دیگری است.تجهیز مجتمعهای فرهنگی و هنری شهرستانهای کوچک در حالی صورت میگیرد که پروژه «سینما سیار» نیز به مدیریت انجمن سینمای جوان و عاملیت افراد منتخب و طرف قرارداد با انجمن در حال اجراست. از نقاط قوت و ضعف سینماسیار چیز زیادی نمیدانیم اما مطمئنا زیر پوشش قراردادن شهرهای فاقد سینما شاید هزینهای به مراتب کمتر را به همراه داشته باشد و محک خوبی نیز برای سنجش علاقهمندی مخاطبان در شهرهای هدف باشد.متاسفانه از بازدهی و عملکرد «سینماسیار»گزارشهای زیادی بصورت منظم منتشر نمیشود و معلوم نیست که تعداد مخاطبان در هر نوبت نمایش فیلم چه تعداد است و تسهیم درآمد ناشی از فروش بلیت بین پخشکننده، انجمن سینمای جوان و اپراتور نمایشدهنده چگونه صورت میگیرد.جا دارد از ابتدای سال آینده بار دیگر نتایج حاصل از تجهیز مجتمعهای ارشاد به سامانه پخش صداوتصویر و الحاق آنها به زنجیره سالنهای سینما مورد بازنگری قرارگیرد تا ضمن مشاهده فروش آنها در سامانه سمفا، مانع از خواب سرمایه مصرف شده و بیاستفاده ماندن تجهیزات گرانقیمت شد.
سالنهای واقعی یا فیک؟
