نشان دادن اولين كارت زرد به وزير ارشاد آن هم به خاطر كيفيت فيلم هاي سينمايي، كافي بود تا اولين خبرنگار تلفنم را به صدا در آورد. از آن همه حرفي كه زدم دو يا سه جمله در اين روزنامه و اين يادداشت بيشتر نمي توانيد چيزي پيدا كنيد.
به تجربه دريافته ام كه وكلاي ملت در تذكرات شان بيشتر به كلي گويي اكتفا مي كنند و غير از نمونه روشن و مصداقي يعني فيلم "لاله"، در بقيه اوقات سوالات و انتقادات نمايندگان كلي و مبهم است و در پاسخ به آنها معمولاً خواستار ارائه توضيحات بيشتر و نمونه هاي خاصي مي شويم كه سبب وهن اسلام و يا ارزشها شده اند.
نماينده سوال كننده در تعريف فيلم فاخر در جلسه مجلس آن را فقط به فيلم هاي دفاع مقدس محصور و مقيد كرد كه به نظر چنين اعمال محدوديت و حصري منطقي نيست. از آنجا كه نخستين بار فيلم فاخر را نمايندگان مجلس مصطلح كردند و آن را به ادبيات بودجه نويسي افزودند، جا دارد در صدد ارائه تعريف جامع و مانعي براي آن برآيند.
اگر فرض را بر صحت قول و تعريف جناب نماينده بگذاريم، بازهم در سال هاي اخير فيلم با موضوع دفاع مقدس كم ساخته نشده است و حداقل نمونه هاي قابل اعتنايي نظير؛ روزهاي زندگي، ضد گلوله، گلوگاه، چ، 33 روز و نظاير آن قابل اشاره مي باشند. مضافا كه هر قدر از سال هاي جنگ فاصله مي گيريم بايد كيفيت و عمق بيشتري از نظر معنايي و ذوقي به فيلم هاي جنگي بخشيده شود. مخاطب دهه 90 به راحتي دسترسي به شاهكارهاي سينمايي دارد و سواد و درك رسانه اي او به قدريست كه هر فيلمي را به صرف موضوع ارزشمند آن نمي پذيرد.
تاني و دوري از شتابزدگي براي آماده سازي فيلم "چ" جز اين نيست كه همه ظرايف و دقت ها در آماده سازي فيلم مد نظر قرار گيرد تا اتنظارات مخاطب تا حد ممكن برآورده گردد.
همين اقايان نمايندگان فراموش كرده اند كه سال گذشته پس از اتمام برگزاري دور تازه اي از جشنواره فيلم هاي دفاع مقدس طوماري را به نشانه تقدير از وزارت ارشاد تنظيم كردند؟ موفقيت جشنواره جز اين نيست كه حاصل سالها خلاقيت و تلاش فيلمسازان در آن به ثمر نشست و اينك نيز جامعه سينمايي بايد فرصت داشته باشد كه با تامل و طمانينه آفرينش هاي خود را به سرانجام برساند و سركوفتي را نشنود.
نمايندگان مجلس اگر عالمانه منتقد كيفيت فيلم ها هستند چرا در گفتگوي رودررو با سينماگران نقطه نظراتشان را با آنها در ميان نمي گذارند. نمايندگاني كه الحمدلله آداب مناظره را بلدند، بايد از فرصت صحبت منتقدانه با جامعه سينمايي استقبال كرده و به جاي تعريض هايي چون؛ فيلمسازان تربيت ديني و اسلامي ندارند و فرهنگ اسلامي را نمي شناسند، از در خيرخواهي و رفاقت با آنان وارد شده و متقابلاً ديدگاه ها و منش و بينش سينماگران را بشناسند.
سوال و تذكر نمايندگان در همه ادوار به وزراي ارشاد نشانه رفته و خاص اين دولت نيست. نمايندگان دوره نهم مجلس نيز تنها كساني نيستند كه در شيپور انتقاد و سوال دميده اند، بلكه اسلاف آنها نيز به فراخور و به ميزان شناخت شان از هنر سينما، مديران دولتي سينما را نواخته اند.
آنچه مهم است اين واقعيت است كه نمايندگان بايد قبل از اظهار نظر در باره سينما به قدر كافي آن را بشناسند و سير تحولات سينما را از گذشته تا حال مطالعه كنند و معاذير و موانع پيش روي مديران و سينماگران را بشناسند.
نمايندگان بايد پيچيدگي و تناقض هاي رفتاري را در قبال پاره اي از توليدات سينمايي درك كنند و براي آن جواب داشته باشند. به عنوان مثال فيلم سينمايي "رسوايي" در مشهد مقدس براي نمايش عمومي مشكلي ندارد و سينماهاي مشهد پر فروش ترين گيشه شهرستاني "رسوايي" را دارند ولي در شهر قم امكان نمايش فيلم به خاطر اعتراض جمعيتي از مخالفان فراهم نمي شود. آيا به اعتبار مخالفت جمعي در شهر قم، بايد يكسره فاتحه سينما و فيلمسازي را خواند و پويش آن را در مسيري غلط و انحرافي و ضد ارزشي قلمداد كرد.؟
