برخلاف سالهای دور که ارزش پول ملی به اندازه این سالها کاهش نیافته بود، در برآورد استقبال مردم از سینماها باید به تعداد بلیتهای فروخته شده و تماشاگرانی که صندلیهای سینما را اشغال میکنند، استناد جست.
افزایش هر ساله بهای بلیت سینماها که در برابر تورم لجام گسیخته این سالها امری اجتنابناپذیر است، دیگر بازی با عدد و رقم فروش بلیت را از اساس منتفی ساخته است. گذشت آن زمانی که تیترهای ورود فلان فیلم به باشگاه میلیاردیها میتوانست دلبری کند و خبر از موفقیت فیلم در اکران عمومی بدهد.
در شرایطی که میانگین هزینه تولید یک فیلم به رقمی حدود ۵۰ میلیارد تومان افزایش یافته است، دلخوش کردن به فروشهای ۱۰۰ میلیارد تومانی لطفی ندارد زیرا جز ضرر و زیان برای سرمایهگذاران حاصلی در برندارد.
البته در این میان حساب سرمایهگذاران دولتی و ارگانی جداست چون اصولاً به سودای تجارت به سینما نیامدهاند و اصطلاحاً سخت مشغول کار فرهنگی هستند.
این مقدمه برای آن بود که گفته شود با ورود به نهمین سال جاری، رقم تماشاگران سینماهای کشور از ۱۰ میلیون نفر عبور کرد. سال گذشته طی همین مدت ۱۸ میلیون بیننده فیلمهای روی پرده را دیده بودند.
پارسال البته در مجموع ۲۴ میلیون قطعه بلیت برای بیش از ۶۰ عنوان فیلم به فروش رفت که دستیابی به آن میزان، در ۴ ماه پیش رو ناممکن است.
سوای حساب و کتابهای جدول فروش آنچه که میتواند سبب دلخوشی و دلگرمی باشد آن است که مجموعه سینمای ایران حرکت رو به جلویی داشته باشد. در کنار توسعه سالنها، ضریب اشغال صندلیها بهبود یابد و کیفیت بالای فیلم، قدرت اقتصادی مردم و حال خوش آنها سبب رونق سینما شود.
آنچه که تاکنون چراغ سینماها را روشن نگه داشته است، به جز عدم جذابیت سریالهای تلویزیونی، نزدیکتر بودن فیلمهای سینمایی به عرف جامعه و ذائقه بخش گستردهای از مردم است. عرف جامعه معنای بسیطی دارد و برآیندی از سلیقه و پسند همه اقشار مردم است. به همین اعتبار در فرهنگ عامه ردی از آثار عامه پسند و متمایل به ابتذال تا محصولات نخبهگرا دیده میشود. نگاهی به فیلمهای سینمایی و نمایشهای صحنهای هر سال آشکارا جهتگیری میل و پسند مخاطبان را به نمایش میگذارد. آنچه اهمیت دارد آن است که سمت و سوی سیاستها و حمایتها متمایل به قشر خاصی نشود. اشتباه استراتژیک مدیران تلویزیون برای مخاطب قراردادن قشر خاصی از جامعه، نباید در رسانهها و مدیومهای دیگر تکرار شود. در سینما و تئاتر هر قدر ردههای اول فروش توسط آثار نازل و دارای محدودیت سنی اشغال شود، باید بیم به خود راه داد و در طبیعیترین شکل ممکن درصدد چارهجویی برآمد و به سایر ژانرها و آثار واجد ارزشهای سینمایی وزن و بهاداد.
در غیر اینصورت ولو آنکه آمار سیر صعودی به خود گیرند، شوقی را برنمیانگیزند و مایه انبساط خاطر اهالی فرهنگ نیستند.
آمار به تنهایی دل خوش کُنک است
آمار فروش فیلمها اگر با وزن دادن به همه ژانرها و فیلمهای ارزشمند همراه باشد، مایه دلخوشی و انبساط خاطر اهالی فرهنگ است.



