مدت هاي مديدي بود كه "اكران دو" يا به اصطلاح سينمادارها " لايي" سالبه به انتفاي موضوع شده بود. يعني مجالي نبود كه فيلمي دو بار رنگ پرده را به خود ببيند. اكران مجدد و كم سابقه فيلم "رسوايي" نشان داد كه كفگير شوراي صنفي نمايش بد جوري به ته ديگ خورده است و چراغ سبز نشان دادن آن مرجع به صاحبان فيلم ها با پاسخي از جانب آنها روبرو نشده است. سالن هاي سينماي ايران در حالي طي يك ماه آينده فيلم تازه اي را به خود نخواهند ديد كه از اكران فيلم هايي مثل؛ "گذشته" و "چه خوب شد كه برگشتي" با فروش هاي نزديك به يك ميليارد و ساير فيلم هاي روي پرده چند هفته اي مي گذرد و به عبارتي اغلب فيلم ها اوج فروش خود را پشت سر گذاشته و تمهيدي همچون بليط نيم بها نيز براي سينما روهاي حرفه اي انگيزه اي را ايجاد نخواهد كرد.
سكون و رخوت 350 سالن سينما طي مدت 4 هفته پيش روي تشديد مسائل و مشكلات مالي سينماها را به دنبال خواهد داشت و دل خوش بودن به اندك فيلم هاي نسبتاً پر مخاطب باقي مانده نظير "هيس دخترها فرياد نمي زنند" و ديگر فيلم هايي كه براي اكران عيد فطر مشخص شده اند، مرهمي بر دردهاي مزمن آنها نخواهد بود.
از سوي ديگر فقر مالي دولت امكان حمايت ويژه از فيلم هاي داوطلب اكران در ماه رمضان را تقريباً منتفي ساخته است و شرايط به گونه اي است حتي وعده اي هم به تهيه كنندگاني كه فيلم هايي را در نوبت نمايش دارند، داده نشده است. به حال از دست رفتن فرصت يكماهه – آن هم در تعطيلات تابستاني – براي سينمايي كه با كمبود فاحش سالن روبروست، ضايعه اي است كه جبران آن به آساني ميسر نخواهد شد و مادام كه چاره اي اساسي براي چنين مسائلي انديشيده نشود، درآينده نيز رخ خواهند نمود.
