ظرفیت تولید فیلم و سریال در ایران بیش از زیرساخت های موجود در کشور است و در حالیکه رونق سریال سازی به تلویزیون بازگشته است، در سینما و نمایش خانگی نیز سرمایه های زیادی برای تولید محتوای سرگرم کننده به خدمت گرفته شده است و مادام که انحصار رسانه ای موجود دچار پوست اندازی نشود، سرمایه سوزی در عرصه های پرمخاطره سینما و ویدیو ادامه خواهد یافت و عدم امنیت سرمایه گذاری بویژه پس از انتشار نسخه ویدیویی، حاصل تمام تلاش ها را بر باد خواهد داد
امید می رود با تعاریف ارائه شده در طرح صورت و تصویر فراگیر و غیرفراگیر و تصویب آن در مجلسه مناقشه حقوقی 3 سال گذشته وزارت ارشاد و صدا و سیما نیز پایان یابد و سرمایه گذاران خصوصی با آرامش و امنیت خاطر بهتری به کار خود در زمینه تامین و تولید محتوا و انتشار آن در پلتفرم های جدید ادامه دهند.
تنوع بسترهای عرضه و انتشار فیلم باعث شده است تا ناشران و توزیع کنندگان فیلم هایی را که در اختیار دارند، به تناسب جامعه هدف در بسترها و محیط های خاصی عرضه کنند.
در ایران نقطه عطف مهم در ساخت سریال که طی ماه های اخیر بروز و ظهور یافته است، اشتیاق اپلیکیشن های جامع یا «سوپر اپ» در تولید سریال است. شرکت هایی که پیش از این فعالیت خود را بر بستر اینترنت با عرضه انبوه فیلم و سریال ایرانی و خارجی آغاز کرده اند و برای جذب مخاطب استراتژی های توسعه بازار را هوشمندانه به کار گرفته اند، اینک قلمرو فعالیت خود را از تامین محتوا فراتر برده و راساً در صدد تولید محتوا برآمده اند.
برنامه تلویزیونی «میزانسن» در جمعه شبی که گذشت میزبان یکی از تهیه کنندگان سینما بود که سرمایه فیلم او را یکی از همین سرمایه گذاران بزرگ تامین کرده است. این تهیه کننده با اشاره به اینکه دولت ها مثل گذشته امکان حمایت و تامین سرمایه فیلم های سینمایی را ندارند، حضور سرمایه گذاران بخش خصوصی را فرصتی برای سینمای ایران دانست و تصریح کرد با مدیریت فضا باید به گونه ای رفتار کرد که باریگران و عوامل دستمزدشان را بالا نبرند و هزینه تمام شده فیلم ها را بی خود و بی جهت افزایش ندهند.
«احسان جوانمرد»نویسنده توانای سریال «بانوی عمارت» این روزها و شاید شب ها! سخت مشغول نوشتن فیلمنامه جذابی است که زمان وقوع ماجراهای آن باز هم دوره قاجاریه و شخصیت اصلی آن یک زن است.! کارگردان این مجموعه در تلویزیون و نمایش خانگی بیش از سینما خوش درخشیده است و تولید این اثر در سال آینده می تواند، نقطه عطف تازه ای را برای نمایش خانگی و شاید هم سامانه های آنلاین ویدیویی خلق کند
با وجود این همه برنامه در باره سینما در تلویزیون کشورمان این سوال کماکان باقی است که معاونت سیاسی رسانه ملی که ظاهراً در مجاب کردن برنامه سازان سیما برای اتخاذ رویکرد انتقادی به سینما ناکام مانده است، قصد ندارد به تجدید نظر و تعدیل نگرش خود بپردازد؟
نسخه 200 دقیقه ای «هزارپا» می تواند در قالب یک فیلم چهار قسمتی نیز به مخاطبان عرضه شود اما مخاطب ترجیح می دهد به جای پرداخت 40 هزار تومان فیلم را با همان قیمت 20 هزار تومان تهیه کند.
عرضه همزمان دو فیلم از گروه هنر و تجربه در اینترنت و نمایش خانگی این واقعیت را آشکار می سازد که فیلم های این گروه هر قدر در اکران مهجور واقع می شوند و تماشاگران آنها از چند هزار نفر تجاوز نمی کند، اما انتشار آنها در دو مدیوم نمایش خانگی و نمایش آنلاین، این فرصت را برایشان فراهم می سازد تا با شمار بیشتری از بینندگان مواجه گردند و رضایت خاطر بیشتری برای تیم سازنده پدید آید.
در کشوری که نهادهای حاکمیتی، دولتی و شبه دولتی، ارقام نجومی را سخاوتمندانه در پای تولیدات تلویزیونی و سینمایی می ریزند و معمولاً کمتر پرسشی در باره کیفیت محصولات تولید شده و بازدهی آنها صورت می گیرد، سزاوار نیست که هر روز برای ناامن کردن حضور بخش خصوصی در عرصه هنر، بهانه ای بجوییم و به چشم متهمان بالقوه به آنان نگاه کنیم. شناسنامه دار کردن سرمایه گذاران سریال های نمایش خانگی گامی در راستای تشخص بخشیدن به سرمایه گذاران سریال ها و شناسنامه دار کردن آنهاست.
در آخرین اقدام، سامانه ویدئوی آنلاین فیلیمو را افتتاح کرد. عملکرد این مجموعه نشان می‌دهد توانسته به مرور کارهای بزرگی در بستر فضای مجازی انجام دهد و حال با تولید نخستین مجموعه تلویزیونی‌اش یعنی نهنگ آبی، قدم دیگری در گسترش فعالیت‌هایش برداشته است. اما مسیر این شرکت به کجا ختم خواهد شد؟ آیا روند فعالیت‌های صبا ایده به دیگر شرکت‌های مشابه هم منتقل خواهد شد؟ آیا چیزی شبیه به یک نتفلیکس ایرانی پدیدار خواهد شد که در کنار طرفدارانش، مخالفان زیادی را در بین سینماگران داشته باشد؟
«به وقت خماری» این شانس را دارد که در آینده از قاب تلویزیون پخش شود و در معرض قضاوت انبوه مخاطبان قرار گیرد. فیلمی که حد و اندازه های اثری تلویزیونی را یدک می کشد، نشان از مانوس شدن سازنده آن با مختصات آثار تلویزیونی است. شاید به همین خاطر است که سالهاست فیلمی قابل دفاعی از «محمد حسین لطیفی» در سینما ندیده ایم.