ازلابلاي مطبوعات 2

اين روزها شبکة نمايش خانگي وضعيت نگران کننده اي دارد. از يک سو رونق اقتصادي اين شبکه که در يکي دو سال اخير به لطف توزيع گستردة فيلم ها (در سوپر مارکت ها، روزنامه فروشي ها و فروشگاه هاي محصولات فرهنگي) با ثبات نسبي روبه رو بوده، خيلي از تهيه کننده ها را به فکر بازگشت بخشي از سرماية خود از اين طريق انداخته و از سوي ديگر، پخش موفقيت آميز برخي سريال هاي طنز آميز و خانوادگي در اين شبکه باعث شده بخش عمده اي از چرخش مالي اين شبکه به جاي پرداخت حق پخش و تکثير و توزيع فيلم هاي سينمايي، به جلب رضايت علاقمندان اين نوع مجموعه ها اختصاص داده شود. اين اتفاق در حالي صورت مي گيرد که در کشور ما به دليل غيبت شبکه هاي کابلي و تلويزيون هاي خصوصي، وظيفة ايجاد تنوع در شيوه هاي سرگرم سازي و پاسخ دهي به متقاضيان آن، به دوش شبکة نمايش خانگي افتاده است. اختصاص بخشي از امکانات فني و نيروي انساني فعال در اين شبکه، در عين حال که باعث ترغيب مديران ويدئو رسانه به توليد و پخش مجموعه هاي مشابه شده، بي ميلي آشکار آن ها به فيلم هاي سينمايي را نيز به همراه داشته است. اگر بخشنامة معاونت سينمايي براي اختصاص دست کم يک مهلت چهارماهه (از پايان نمايش عمومي تا تکثير و توزيع فيلم ها) را ملاک قرار بدهيم اين پرسش مطرح مي شود که چرا نسخة ويدئويي بعضي فيلم ها با گذشت زماني بيش از مهلت مقرر شده، هنوز وارد شبکة نمايش خانگي نشده است؟ آيا اين موضوع، نشانة بي نيازي تهيه کننده ها از اين نوع بازگشت سرمايه است يا دليل ديگري دارد؟ البته بخشي از اين بي ميلي ياد شده ناشي از افزايش روزافزون نرخ تورم، تأثير مستقيم آن بر توليد، تکثير، توزيع، و مهم تر از همه، خارج شدن محصولات فرهنگي (پيش از ساير محصولات) از سبد اقتصادي خانواده هاست؛ خانواده هايي که با اين کار (خريد سريال از شبکه ويدئويي) ناخواسته، بخش عمده اي از نقدينگي اين بازار محدود را اشغال کرده و مي کنند. از اين نظر، تصور زماني که مخاطبان شبکة خانگي توان مالي بيش تري براي تهية نسخه هاي رسمي نداشته باشند چندان دور از ذهن نيست. طبعاً در چنين شرايطي، مديران شرکت هاي ويدئو رسانه هم نه تنها علاقة خود به خريد و توزيع فيلم هاي سينمايي در شبکة نمايش خانگي را از دست خواهند داد بلکه در آيندة نزديک و به دليل بضاعت محدود اين شبکه، امکان افزايش
حق نمايش خانگي (متناسب با نرخ تورم) را نيز نخواهند داشت. و به تمام اين ها بيفزاييد توزيع برخي تله
فيلم هاي عامه پسند در اين شبکه را که برخي از آن ها به شکلي عجيب، بعد از چند بار پخش و بازپخش از تلويزيون، حالا دوباره از شبکة نمايش خانگي سر درآورده اند! به نظر مي رسد اگر مديران سينماي ايران، نياز به وجود اين شبکة گسترده و قدرتمند را باور کرده اند، براي حفظ و مراقبت از آن نيز بايد برنامه هاي ويژه اي داشته باشند. برنامه هايي که فقط به امروز و اين لحظه مربوط نباشند؛ بلکه آينده را هم در نظر داشته باشند.
اميد نجوان ماهنامه فيلم-شماره 433