کتاب آقای سناریست نوشته حمیدرضا حاجی حسینی و ویراسته زهرا فرهادی مهر که در آن به زندگینامه پر فراز و نشیب آقای سعید مطلبی پرداخته شده است، به فهرست نامزدهای بهترین کتاب سال سینمای ایران راه یافت، اما در روز اعلام جوایز این کتاب به عنوان اثر برگزیده معرفی نشد.
مولفان دو سال بعد از انجام گفتگوهای تفصیلی با مطلبی کتاب را روانه بازار نشر کردند و تاکنون دوبار تجدی چاپ شده است. استقبال خوانندگان از نسخه فیزیکی کتاب باعث شد، تا نسخه الکترونیکی آن نیز توسط سکوها و پلتفرمهای مختلفی عرضه شود.
سعید مطلبی در مقدمه کتاب فروتنانه آرزو کرده است که خواننده کتاب پس از مطالعه آن احساس نکند که وقتش را هدر داده است. او در تمام قصههایی که نوشت و یا فیلمهایی که ساخت، دغدغه جدی داشت که تماشاگر هنگام ترک سالن احساس رضایت داشته باشد.مروری بر فرازهای زندگی مطلبی به خوبی نشان میدهد که او از کودکی تا بزرگسالی تجربه زیسته ارزشمندی داشته است. چه آن سالهایی که پدرش وضع مالی خوبی داشت و چه آن زمان که پدر بهای شرافتمندانه زیستن را بهخاطر پاسخ منفی به درخواست غیرقانونی وزیر دارایی وقت، پرداخت و کارش را از دست داد، اعضای خانواده توانستند با تلاش و رنج بیشتر، بر نامرادیها فائق آیند. نکته جالب توجه در زندگی آقای سناریست آن است که در دهههای چهل و پنجاه به رغم آزادیهای اجتماعی در روابط دختر و پسر و تحرک مخفیانه گروههای پرشمار سیاسی در محیطهای دانشگاهی، به قول خودش هیچگاه جوگیر نشد و به سمتی متمایل نشد که بعدا از آن ابراز پشیمانی کند. تربیت مذهبی سعید بدون تحمیل و اجبار و خدمت خالصانه پدر در دستگاه امام حسین باعث شد که پس از انقلاب از تندروی رایج متأثر شود. سعید زمانی که در اداره منکرات شاهد شلاق خوردن فردی میشود، در پاسخ به نگاه متعجب دادستان میگوید« این قسمت از مذهب را پدر و عمویم به من نگفته بودند.»
پر رنگ بودن نقش خانواده و صمیمیت بین زن و شوهر در اغلب آثار مطلبی برگرفته از حضور او در خانهای است که در آن تفاهم و عشق حرف اول را میزد. مطلبی ابایی ندارد که بگوید در بین دوستانش سه آدم خلاف بالای چوبه دار رفتند و سه وزیر و سیاستمدار رژیم گذشته هم اعدام نقطه پایانی بر زندگی آنها گذاشت.به نظرم مطالعه کتاب آقای سناریست سرشار از نکتههای سازنده و زندگی سازی است که مطلبی حسب عادت با کمتر کسی قبلا آنها را در میان گذاشته بود چون خیلی اهل گفتگو و حضور در استودیوهای رادیویی و تلویزیونی نبوده است.
