فاصلهگیری سازمان سینمایی از تصدگری
پیرو یادداشتی با عنوان « کوچک اما هوشمند» که پیش از این در ویژهنامه جشنواره فیلم فجر روزنامه فرهیختگان منتشر شده بود و در همین کانال هم بازنشر کردم، خبرها حاکی از آن است که از بهار سال آینده صدور مجوز بسیاری از فعالیتهای فرهنگی و هنری به ادارات کل استانها واگذار میشود.
در یادداشت منتشره نوشته بودم که چرا در شرایطی که سازمان سینمایی بسیاری از امور را به ادارات کل استانها واگذار کرده است اما در تهران اداره کل ارشاد تهران را به بازی نگرفته است.؟
به عنوان مثال چرا باید مجوز دفاتر سینمایی، آموزشگاههای سینمایی، دفاتر خدمات فنی و پشتیبانی و همچنین مجوز احداث و بهرهبرداری از سالنهای سینما در محدوده شهر و استان تهران، بطور متمرکز در ادارت ستادی سازمان سینمایی صورت گیرد؟
اشتغال سازمان یادشده به اینگونه امور به جز آنکه سبب بزرگ شدن تشکیلات اداری میشود، آن سازمان را از امور زیربنایی و کلان بازمیدارد.
سالهای گذشته در برابر تفویض پارهای از امور به ارشاد استان تهران به این بهانه مخالفت میشد که از نیروی انسانی کافی و متخصص برخوردار نیست و متقاضیان نیز مایل به انجام این جابجایی نیستند.
در پاسخ باید گفت که ارشاد استان باید برای انجام امور کارشناسی از نیروهای تحصیلکرده و واجد شرایط برخوردار شود و ظرفیت نیروی انسانی و سازمانی آن تکمیل گردد. این امر با جذب نیروهای فارغ التحصیل آماده کار براحتی قابل رفع است. از سوی دیگر آنچه که متقاضیان در تهران انتظار دارند آن است که خدمات مورد نیاز آنها به سرعت پاسخ داده شود. در سالهای اخیر که اتوماسیون اداری، مراجعات حضوری به ادارات را به حداقل رسانده است، مکان سرویسدهی برای متقاضیان اهمیت ندارد بلکه کیفیت و سرعت خدمات دهی حائز اهمیت است.
به هر حال انتظار میرود این تصمیم بیکم و کاست اجرا شود و دوباره مدیران دوایری که بیم از دست دادن مناصب خود را دارند، مانع از انجام این کار نشوند.
بدیهی است سازمان سینمایی در ادامه باید برای فعالیتهای کاری خود استراتژی و چشمانداز تازهای را ترسیم کند و نظارت عالیه بر عملکرد واحدهای استانی را در دستور کار قراردهد. سازمان سینمایی میتواند با سنجش ادواری و نیز طراحی آموزشهای ضمن خدمت و جذب نیروهای با مدارج بالای دانشگاهی، زمینه استفاده از فناوریهای نوین بویژه هوش مصنوعی و برنامهنویسی هوشمند را در اولویت قرار دهد.
وقت آن رسیده است که با جوانگرایی در مدیریتها و توجه به افتضائات زمانه، سازمانها از اشکال و رویههای سنتی فاصله گرفته و با جلب همکاری و مشارکت صنوف تخصصی، خلاقیت و پویایی را جایگزین آن کنند.
سالنهای واقعی یا فیک؟
در این دولت همانند دولتهای گذشته بخشی از اعتبارات حمایتی سازمان سینمایی صرف تجهیز سالن مجتمعهای فرهنگی ارشاد در شهرهای فاقد سینما شده است. این اقدام در حالی صورت گرفته است که از گذشته تا حال به ندرت سالنهای تجهیز شده به زنجیره نمایش کشور افزوده شدهاند. قاعدتا اگر چنین هدفی محقق شده بود، سالنها ولو آنکه روزانه یک یا دو سئانس فیلم نشان میدادند باید به سامانه سمفا وصل میشدند تا فعالیت آنها بروشنی مورد رصد قرار بگیرد.
اتصال سالنهای مورد اشاره به سمفا میتوانست زمینه بهرهبرداری آماری را نیز فراهم کند و نشان دهد مردم شهرهای فاقد سینما تا چه حد به سینما علاقهمند هستند.
آیا همانطور که مسئولان تصور میکنند، سینما یکی از نیازهای واقعی شهروندان است و یا آنکه واقعیت چیز دیگری است.
تجهیز مجتمعهای فرهنگی و هنری شهرستانهای کوچک در حالی صورت میگیرد که پروژه «سینما سیار» نیز به مدیریت انجمن سینمای جوان و عاملیت افراد منتخب و طرف قرارداد با انجمن در
حال اجراست. از نقاط قوت و ضعف سینماسیار چیز زیادی نمیدانیم اما مطمئنا زیر پوشش قراردادن شهرهای فاقد سینما شاید هزینهای به مراتب کمتر را به همراه داشته باشد و محک خوبی نیز برای سنجش علاقهمندی مخاطبان در شهرهای هدف باشد.
متاسفانه از بازدهی و عملکرد طرح در دست اجرای «سینماسیار» نیز گزارشهای زیادی بصورت منظم منتشر نمیشود و معلوم نیست که تعداد مخاطبان در هر نوبت نمایش فیلم چقدر است و تسهیم درآمد ناشی از فروش بلیت بین پخشکننده، انجمن سینمای جوان و اپراتور نمایشدهنده چگونه صورت میگیرد.
جا دارد از ابتدای سال آینده بار دیگر نتایج حاصل از تجهیز مجتمعهای ارشاد به سامانه پخش صداوتصویر و الحاق آنها به زنجیره سالنهای سینما مورد بازنگری قرارگیرد تا ضمن مشاهده فروش آنها در سامانه سمفا، مانع از خواب سرمایه مصرف شده و بیاستفاده ماندن تجهیزات گرانقیمت شد.
*صندلی خالی تماشاگر در این دو مکان *
این هفتهها سالنهای سینما و ورزشگاههای میزبان مسابقات فوتبال، شبیه همدیگر هستند. در سینماها مردم شور و شوقی برای تماشای فیلم ندارند و چراغ بسیاری از سالنهای سینما بویژه در پردیسها خاموش ماندهاند. در چنین شرایطی مدیران پردیسها کوچکترین سالنهای خود را در اختیار اندک فیلمهای موجود قراردادهاند و در تامین حقوق کارکنان خود در ماندهاند.
در استادیومهای ورزشی فوتبال دوستان مایل به تشویق تیمهای محبوبشان هستند و حاضرند زحمت و هزینه سفر را هم تحمل کنند، اما در ورزشگاهها به روی آنها بسته است. پس از حوادث جانکاه دیماه، مسابقات فوتبال بی حضور هواداران و در فضایی سرد و خاموش برگزار میگردد تا تشر و نهیب سرمربیان بر سر بازیکنان سکوت ورزشگاهها را بشکند.
پس از شبهای قدر با اکران فیلمهای نوروزی این امیدواری وجود دارد که عروسی به کوچه سینما برگردد اما برای ورود تماشاگران و نشستن هواداران تیفوسی بر سکوهای سرد هنوز افق و چشمانداز روشنی وجود ندارد.
زمستان امسال بیش از آنکه هوا سرد و یخزده بشود، این فضای سینماها و ورزشگاهها بودند که گرمی حضور تماشاگران از آنها دریغ شد.
