راهی برای اثبات برادری

باور کردنش سخت است ولی حقیقت دارد. مراسم اختتامیه سی امین جشنواره فیلم فجر از نیمه گذشته است که وارد منزل می شوم. اعضای خانواده چهار چشمی به آی فیلم زل زده اند. این بار خبری از فیلم و سریال های تکراری نیست. حک کلمه مباشر در گوشه چپ تصویر حکایت از پخش مستقیم مراسم از سالن تالار وحدت دارد. شاید بعد از دهه شصت نخستین بار است که سیما بدون تاخیر و ممیزی قابل ملاحظه ای ریسک پخش زنده چنین مراسمی را به جان خریده است. این که از ریسک و به جان خریدن صحبت می کنم ناشی از روحیه محافظه کارانه ای است که بی خود و بی جهت تلویزیون در دو دهه گذشته بر خودش تحمیل کرد و انبوه علاقه مندان سینمای ایران را از تماشای سینماگران وطنی و جشن سالانه آنها محروم کرد. درست است که آی فیلم در همه جای کشور قابل دیدن نیست و فقط دارندگان گیرنده دیجیتال آن هم در مراکز استانها امکان دیدن برنامه های آن را دارند اما چه کسی است که نداند بخش قابل توجه جمعیت شهرنشین کشور در مراکز استانها زندگی می کنند .

آی فیلم خوشبختانه پخش ماهواره ای هم دارد و اقشار علاقه مند دیگری در داخل و خارج از طریق ماهواره توانسته اند، آیین پایانی جشنواره را نظاره گر باشند. بیشتر که دقت به خرج می دهم هیچ دغدغه و دلشوره ای در کار کارگردان یا سوئیچر برنامه نمی بینم و کات های او به تصاویر دوربین حاضر در سالن، در نهایت نرمی و مطابق با ریتم و میزانسن برنامه انجام می شود. جل الخالق هنگام حضور بازیگران زنی که حجاب شش دانگ و مطابق با ضوابط تلویزیون ندارند، از نمای مستر شات یا اینسرت های بی مورد و یا نماهای تکراری اثری نیست. برنامه که به پایان می رسد تلویزیون گویی یادش افتاده است که جشنواره ای با شکوه در یازده روز گذشته قریب به یک میلیون نفر را در تهران و چند شهرستان به سالن ها کشانده است. به همین خاطر قصد جبران مافات دارد. مجری زن آی فیلم از کارشناسی که در استودیو کنارش نشسته است، نظر او را در باره کم و کیف جشنواره و مراسم برگزار شده جویا می شود!

شبکه های نمایش و آی فیلم در طول جشنواره لام تا کام از برنامه های جشنواره حرف نزده اند و کمتر رویدادی را پوشش داده اند و به طریق مالوف یا فیلم های دهه شصت و هفتاد را برای چندمین بار به روی آنتن فرستادند و یا آنکه تله فیلم هایشان را با نام فیلم سینمایی به رویت خلق اله رساندند. این همه دین و وظیفه سیما در برابر سینمای ایران بود. سینمایی که با همه کاستی ها و ضعف هایش از موقعیت رشک برانگیزی نزد کشورهای همسایه برخوردارست و بسیاری از ملل جهان، ایران را با تصویر و سینمایش طی سه دهه گذشته شناخته اند. چرخش خیره کننده تلویزیون در ساعات پایانی به سمت سینمای ایران و جشنواره معتبرش، اگر به نقطه عزیمتی تازه بدل شود البته باید آن را به فال نیک گرفت و اگر هم آن را باید به عنوان یک عمل غیر مترقبه و تکرار نشدنی تعبیر کرد، باکی نیست. در یکشنبه شبی از شب های زمستان جمعی هنرمند با گرفتن سیمرغ پر امید و شادمان صحنه جشنواره را ترک کردند و خیل تماشاگران تلویزیون هم در آن شب رویایی بی کم و کاست و بی آنکه به شعور آنها توهین شود، در کانون گرم خانواده هایشان واقعیت عریانی را بی هیچ دخل و تصرفی به تماشا نشستند. این هدیه بزرگ کم از رقص سیمرغ های بلورین در آسمان جشنواره نبود.