سقوط سينما در سوپر ماركت

مينا اكبري-با گسترش منابع مالي تهيه‌كنندگان با رونق عرضه نسخه خانگي فيلم‌هاي ايراني در سوپر‌ماركت‌ها، آنچه روي دست سينماي ايران مانده، توليدات سخيف‌تر و سالن‌هاي خالي‌تر است. اگر زماني بحث بر سر اين بود كه آيا ادبيات سينمايي و نقد‌هاي منتقدان باعث گسترش سواد بصري و سليقه عمومي مي‌شود، اكنون بايد روي اين نكته متمركز شد كه چگونه چهره‌هاي خندان بازيگران روي بسته فيلم‌‌ها در پيشخوان بقالي‌ها و خرازي‌‌ها جلوه‌گري مي‌كند. اگر روزگاري همه تلويزيون و توليدات‌ آن را دليل رويگرداني مردم از سالن‌‌هاي سينما مي‌دانستند، حالا بايد روي اين پيش‌فرض نظريه داد كه چگونه پول نقد موسسات توليد و عرضه نسخه‌هاي خانگي تهيه‌كنندگان را در سينماي ايران به سوي توليداتي مي‌كشاند، كه سال به سال تهي‌تر و به شكل جنون‌آسايي مفتضح‌‌اند.

سينما به عنوان صنعت و اهميت گردش پول در آن بر هيچ كس پوشيده نيست. بدون شك رونق اقتصادي سينما هميشه زمينه‌ساز تنوع و دليل افزايش انتخاب‌هاي مردم مي‌شود. كسي با ساخت كمدي به شكل شبانه‌روزي توسط دفاتر توليد فيلم در سينماي ايران مخالف نيست، هيچ كس نمي‌تواند تهيه‌كننده‌يي را بابت توليد يا تهيه يك مستند درباره مرگ يكي از قوي‌ترين مردان جهان (ناگفته‌هاي مرگ روح‌الله داداشي) كه به شكل رسمي مجاز است، مورد سرزنش قرار دهد. اما نكته، افتادن از سوي ديگر بام است و قرباني كردن سينماي كشور پاي سودجويي بي‌پاياني كه به اسم فرهنگ هر نوع ابتذالي را مجاز مي‌داند.

شركت‌هاي پخش و توزيع سي‌دي با دفاتر سينمايي براي توليد فيلم‌هاي مطابق برآورد‌هاي آنها از استقبال مردمي از فيلم‌‌ها ارتباطات گسترده‌يي برقرار كرده‌اند. اين ارتباط به علت آنكه در پشتش پول نقد خوابيده با آغوش باز تهيه‌كنندگان روبه‌رو مي‌شود. در اين حلقه ارتباطي، اكران و سالن سينما قرباني اصلي است. شرايط بد اكران و روش‌هاي نامناسب پخش فيلم در ايران كه هميشه حلقه مفقوده اقتصاد سينما بوده، مزيد بر علت شده است تا تهيه‌كنندگان سينما اكران فيلم‌‌هايشان را در واقع محملي براي تبليغ عرضه آثارشان در سوپر‌ماركت‌‌ها بدانند.

افزايش قيمت بليت سينما، افزايش قيمت حمل و نقل، كيفيت توليدات تلويزيوني و در بسياري موارد توليدات سخيف فيلم‌‌هاي ايراني كه با روش گندم‌نمايي و جوفروشي مخاطبان را با شوق به سالن كشانده و دست خالي و كلافه راهي خانه مي‌كنند، همه و همه باعث شده كه مخاطبان اندك سينما و فيلم‌هاي ايراني نيز ترجيح بدهند در خانه‌هايشان توليدات سينماي ايران را كه نه تغييري در نقش‌هاي بازيگران آن ديده مي‌شود و نه در داستان‌هاي تكراري‌شان، دنبال كنند. هر تحولي، زمينه اقتصادي مي‌خواهد. زماني همه از بالا رفتن كيفيت كلي فيلم‌هاي ايراني پس از رونق نسبي اقتصادي مي‌گفتند. رونق نسبي اقتصادي از پول پيشخوان سوپرماركت‌ها تا حدودي تامين شده‌است.

انگار مي‌توان روي اين نظريه كار كرد كه آيا معضل بزرگ سينماي ‌ايران شخصيت تهيه‌كنندگان آن نيست؟ منبع روزنامه اعتماد كد 534