روزنامه تهران امروز در شماره امروز یکشنبه 19 شهریور ماه خود در نقد برنامه ها و تولیداتی که کپی برنامه های تلویزیون های ماهواره ای هستند، روند ساخت چنین تولیداتی را متوجه کارگردانان و تهیه کنندگان ندانسته بلکه معتقد است، مقصر اصلی مدیران هستند که مشوق چنین کارهای نازلی هستند.! نویسنده بی آنکه به تحلیل عمیق تری پرداخته و به محدودیت های ناشی از انحصار رسانه ای در ایران بپردازد، تغییر و قلب ماهیت رسانه ویدیو را متاثر از بیراهه رفتن مدیران می داند. یادداشت را بخوانید:
اين روزها شاهد شكلگيري موجودي شتر گاو پلنگ در عرصه رسانه هستيم كه اگر بگوييم اين شاهكار تنها در كشور ما نمود پيدا ميكند بيراه نگفتهايم و اين پديده چيزي نيست جز رسانه خانگي! اين رسانه خانگي در عمل در همه جاي دنيا وجود دارد، اما هويت و ماهيت اصلي آن پخش نسخه خانگي فيلمهاي سينمايي روي پرده و نهايتا كنسرتهاي موسيقي است،همان چيزي كه در ابتداي شروع به كار آن در كشورما هم شاهد بوديم.اما اكنون به مسيري افتاده است كه معلوم نيست قرار است به كجا ختم شود. باور كنيد تنها در كشور ماست كه براي اين رسانه سريال ساخته ميشود و هر هفته به فروش ميرسد و باور كنيد تنها در كشور ماست كه در اين رسانه مسابقه آشپزي گذاشته ميشود و هر هفته به مردم فروخته ميشود. اين برنامهها و ساخت آن در همه جا متعلق به تلويزيون و شبكههاي تلويزيوني است،اما ظاهرا در كشور ما قضيه كاملا برعكس است و اين موضوع زماني شكل بحراني به خود ميگيرد كه سازندگان برنامههاي ما چشم به دست سازندگان همان شبكههاي به گفته مسولان کمتماشاگر و بياهميت هستند تا با كپي برداري از برنامههاي پرطرفدارشان و چسباندن يك پسوند ايراني براي خود كلاهي از اين نمد بدوزند و تازه بعد هم با بيپروايي تمام بگويند كه اين يك پروژه ملي است و ربطي به فلان برنامه ماهوارهاي ندارد. اينكه بفرماييد شام در شبكه رسانه خانگي تبديل به بفرماييد شام ايراني ميگردد، اينكه آكادمي موسيقي با دستور ساخت شخص ديگري براي رسانه نمايش خانگي قرار ميگيرد و نامش ميشود آكادمي موسيقي ايراني(قرار است از پاييز وارد بازار شود)،اينكه مجله تصويري سينمايي راهي اين رسانه جديد التاسيس ميگردد و بازيگر و كارگرداني همچون نيكي كريمي به فكر ساخت مجله تصويري ورزشي در اين شبكه ميافتد از عجايب روزگار است.
اين توجيه كه چنين برنامههايي مثل بفرماييد شام و آكادمي موسيقي خيلي وقت است كه در دنيا و در كشورهاي مختلف پخش ميگردند و ربطي به فلان شبكه ايراني ندارد يك پاسخ كودكانه و ساده انگارانه است كه هم خود آن افراد و هم مردم از آن آگاه هستند. اما به راستي نوك پيكان اين اتهام نه به سوي اين سازندگان،كه به سوي مديراني است كه نميخواهند بپذيرند كه بعضي از اين شبكههاي ماهوارهاي كه حقيقتا نازلترين سريالهاي آمريكاي لاتين را به خورد جامعه ميدهند و باعث پايين آمدن سطح سليقه تماشاگر ايراني شده است،به دليل پخش سوژههاي ممنوعه،به شدت مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است و اين مديران به جاي پيدا كردن اين راهحل كه ديگر تبديل به بحران شده است،منكر نفوذ اين شبكهها شدهاند و نتيجهاش هم اين ميشود كه سازندگان اين برنامههاي كپيكاري به راحتي ميگويند كه مجموعه آنها ربطي به فلان برنامه ماهوارهاي ندارد.کد 627
