براي دوستاني كه از دور دستي بر آتش دارند و با چالش هاي پيش روي مديران رسانه اي كشور آشنا نيستند، شايد مشاهده دو نمونه واكنش در برابر فيلم هاي به نمايش درآمده در سينما و تلويزيون كشور، بقدر كافي روشنگر باشد. آزادي بيان حكم مي كند باب انتقاد همواره گشوده باشد و مراجعي هم كه هدف انتقاد قرار مي گيرند، پاسخ لازم را ارائه دهند. اما در عرصه هنر آنچه كه بايد از آن حذر كرد، نگرش صفر و صدي به محصولات و آفرينش هاي هنري است. چه بسيار فيلم هايي كه سالها در محاق توقيف درآمدند اما با فرو نشستن غبار سوء تفاهم ها، اكران و بارها از رسانه ملي پخش شدند. آدم برفي يادتان هست؟ براي جلوگيري از نمايش دختري با كفش هاي كتاني كم فعاليت نشد. در مقابل گسترش آسيب هاي اجتماعي ساخت آثاري نظير دختری با کفش های کتانی را موجه جلوه داد. غرض آن نيست كه همه فيلم هاي در حال نمايش را يكسره تطهير كرده و در مقام دفاع مطلق از آنها برآييم . منظورم اين است كه شرايط را بايد بالنسبه سنجيد و اگر خداي ناكرده مسئولان امر را فاقد صلاحيت نمي دانيم، قدري در قضاوت ها احتياط و حزم بيشتري را چاشني كلام سازيم و به مصداق مومن آيينه مومن است، هر قدر هم معترض وضع موجود هستيم، لحن ناصحانه را پر رنگ تر كنيم. به نظرم فقدان فضاي گفتگو و مناظره اصحاب فكر و نظر متاسفانه عوارض منفي خود را بروز داده است. در چنين شرايطي اعتراض جاي خود را به انتقاد خيرخواهانه داده و در اين ميان مراجعي كه آماج انتقادات هستند با اوصاف شايسته اي به افكار عمومي معرفي نمي شوند. ببينيد و بخوانيد.
از نمايش فيلم هاي كفر آميز تا خلاف عفت
