به مناسبت ورود «كودك و فرشته» به شبكه نمايش خانگي
كوچك زيباست!
محمد قمي
حكايت غريبي است و نه البته عجيب! اينكه فيلم هاي سخيف و مبتذل و ولنگار و اباحه گرا، با حضوري پررنگ به روي پرده مي روند و از آن سو، فيلم هاي معدود و محدود ارزشي و نجيب، در مظلوميت مي آيند و در محروميت مي روند.
اين حكايت امروز سينماي ماست. چرا؟ و چگونه؟ چه كسي مسئول اين وضعيت است؟ چه كسي پاسخگوست؟ از كه بايد پرسيد؟ يقه كه را بايد گرفت؟!
يكي از اين فيلم هاي نحيف و نجيبي كه شرحشان رفت، فيلمي است در حوزه دفاع مقدس و به نام كودك و فرشته.
فيلم سينمايي «كودك و فرشته» ساخته مسعود نقاش زاده اخيراً وارد شبكه نمايش خانگي شده است. اين فيلم در زمان اكرانش به شدت دچار اجحاف شد و فيلم ابدا آن طور كه بايد و شايد و به آن اندازه كه حقش بود، ديده نشد؛ در حالي كه به عقيده نگارنده «كودك و فرشته» يكي از بهترين ها و ارزشمندترين هاي سينماي سال هاي اخير ايران در ژانر دفاع مقدس است.
فيلم قصه مقاومت جانانه رزمندگان و مردم شهر خرمشهر طي روزهاي سهمگين و دهشتناك محاصره و اشغال است كه در بستر اين واقعه مهم و خطير تاريخي، روايت گر يك درام ساده و كوچك اما دوست داشتني و ديدني است.
«كودك و فرشته»، علاوه بر همه اين ها از نقاط قوت درخشاني هم برخوردار است كه شايد مهم ترينش ساختار خوب و ميزانسن هاي قابل قبول و ديدني آن باشد. براي نگارنده، قدري قابل تأمل و تعجب برانگيز بود وقتي با فيلم «كودك و فرشته» به عنوان فيلمي مهجور و گمنام روبه رو شد؛ اما در ادامه، خود را در حال مشاهده يكي از بهترين تجربه هاي اخير سينماي ايران يافت.
اين فيلم شايد همه چيز خود را مرهون دو نكته و دو مؤلفه مهم باشد: اول آنكه به يك قصه و روايت اخذ شده از سال هاي دفاع پايبند است و دوم اينكه به شدت تلاش مي كند خود را در فضاي سينمايي متناسب و مماس با نرم افزار و سخت افزار قصه اش نگه دارد و اين همان رمز موفقيت «كودك و فرشته» است؛ فيلمي كه نه در داوري ها آنچنان كه بايد و شايد قدر ديد و نه در اكران در جايگاه واقعي و در خورش قرار گرفت و نه توسط رسانه ها حمايت شد و اينكه اين اميد باقي است كه فيلم در عرضه نمايش خانگي تا آنجا كه ممكن است، مورد توجه قرار بگيرد و ديده شود.
البته اين قصه پرغصه محدود به فيلم «كودك و فرشته» نيست و فيلم هاي ديگري نيز طي سال هاي اخير دچار چنين موقعيت و فضايي شده اند و حق آنان آن طور كه شايسته شان بود ادا نشده است، اما شايد در اين ميان «كودك و فرشته» يكي از نجيب ترين و در عين حال مظلوم ترين اين نمونه ها باشد.
اما به لحاظ ويژگيهاي ساختاري و قابليت هاي ارزشمند بصري مي توان به چند نكته درباره اين فيلم اشاره كرد: بازي بازيگران و نابازيگران فيلم به شدت ديدني است و به شكل ستايش برانگيزي كنترل شده و خوب از آب درآمده است؛ ضمن آنكه اين بازي ها در كنار جلوه هاي ميداني گيرا و جمع جور فيلم تمام تلاش خود را در راستاي فيلم نامه خوب فيلم، در خدمت روايت كلي اثر قرار داده و توانسته ريتمي مناسب به فيلم ببخشد و نهايتاً از اثربخشي خوبي در مواجهه با مخاطب بهره مند گردد. کیهان 12 آذر 90
