در این میان آنچه جدا از اصل واقعه و کم و کیف آن، معلوم شد اغلب کسانی که مدتهاست در فضای مجازی خیمه سنگین زده اند و مرتبا در حال تولید و بازتولید انواع و اقسام خبر هستند – فارغ از آنکه به کدام ارزش خبری بیشتر بها می دهند-، کلاْ روزنامه خوانی را کنار گذاشته اند
طی ۹ سالی که از عرضه سریال های اختصاصی نمایش خانگی در ایران می گذرد، مجموعه های «آشوب»، «عالیجناب» و «ریکاوری» با تسامح مختصات مینی سریال را دارا هستند. به دلایلی عدیده ای که در راس آنها مسایل اقتصادی قرار دارد، تولید مینی سریال در اقتصاد نمایش خانگی محل چندانی از اعراب ندارد و تولید مجموعه ای زیر ۱۰ قسمت با حضور بازیگران نامی و هزینه های مترتبه، با صرفه و صلاح همراه نیست و ریسک بازگشت سرمایه آن بسیار بالاست.
صرف پولهای هنگفت در شبکه نمایش خانگی البته که جای فریاد وااسفا سر دادن هم دارد اما آیا صداوسیما صلاحیت این را دارد که این فریاد را سر بدهد؟ آیا بودجه سریالهای این رسانه هیچگاه شفاف بوده؟ آیا گزارشی منتشر شده از بودجه ویژهای که از صندوق ذخیره ارزی فقط برای ساخت سریال به این رسانه اختصاص یافت؟
قضاوت و ارزیابی برای پویش سینمایی نسل سوم قدری زود است. کارگردانانی مثل «علیرضا نداری»، «محمد یعقوبی»، «همایون غنی زاده»، «حمید امجد» و «رضا گوران» عموماً یک فیلم بیشتر در کارنامه خود ندارند و شگفت انگیز است که تنها فیلم «نادری» یعنی «بدرود بغداد» در سال 1388 به عنوان نماینده ایران برای شرکت در بخش فیلم های غیرانگلیسی زبان اسکار معرفی شد.!
منشا بخشی از آلودگی و گرم شدن زمین معلوم شد.! از شما چه پنهان یک گروه تحقیقاثی فرانسوی به این نتیجه رسیده اند که بشر دو پا با گرایش به فناوری دیجیتال و تماشای آنلاین فیلم و سریال هم روزه مقدار زیادی دی اکسید کربنن روانه فضا می سازد.
تیم تمام تلویزیونی «خوابزده» سهم و وزن سریال سازان تلویزیونی را در نمایش خانگی بیش از گذشته می کند. البته این اتفاق را باید به فال نیک گرفت و اطمینان حاصل کرد که خروجی چنین تولیداتی سبب ارتقای کیفیت سریال های آتی شبکه شود. از کنار نام سریلل سازانی مثل سیروس مقدم، منوچهرهادی، حسین سهیلی زاده، بهرنگ توفیقی و حسن فتحی به راحتی نمی توان گذشت زیرا در کارنامه حرفه ای آنها مجموعه های پرمخاطب و استاندارد کم نیست.
تهیه کنندگان سینما در گذشته ای نه چندان دور زمانی از سفارش تبلیغ به شبکه های ماهواره ای دست برداشتند که مطمين شدند، تلویزیون دست از لجاجت برداشته و به نمایش تیزرهای آنها روی خوش نشان می دهد. آیا تهیه کنندگان و سرمایه گذاران سریال های نمایش خانگی باید راهی بروند که پیش از این همتایان آنها در سینما رفتند!؟
اشتباه نویسنده گزارش از آنجا ناشی می شود که برای مخاطب حق انتخاب قايل نیست و در عصری که مخاطب با VOD و بدون VOD به هر محتوایی دراینترنت دسترسی دارد، هنوز بر سیاست های گلخانه ای اصرار دارد و تصور می کند با خاموش کردن چراغ همین دو برند نیم بند، مردم گروه گروه راهی پانصد سالن سینما در کشور می شوند. زهی خیال باطل
خدمت موسسات محترمی که هنوز نسبت به ارائه نسخه فیزیکی محصولات اقدام می کنند، ضمن تشکر عرض کنم حالا که تعدادتان به زحمت از انگشتان یک دست بیشتر نمی شود، کمی با هم هماهنگ تر باشید! یک هفته هیچ فیلمی نمی آید، یک هفته چند عنوان کمدی-فانتزی مشابه پشت سر هم توزیع می شوند و باز یک هفته دیگر فقط چند عنوان درجه چندم اجتماعی که خریداری ندارد، پشت سر هم توزیع می شوند.
در آخرین جلسات شوراهای پروانه ساخت و نمایش غیر سینمایی، علاوه بر آنکه سریال های «آقا زاده»نوشته حامد عنقا به کارگردانی بهرنگ توفیقی و «خاتون» نوشته احسان جوانمرد و کارگردانی حسن فتحی موفق به دریافت پروانه ساخت شدند، ۵ قسمت از مجموعه «خواب زده» تازه ترین کار زوج هنری سعید نعمت الله و سیروس مقدم برای دریافت پروانه نمایش دریافت شد.
حاشیه های سریال های شبکه نمایش خانگی در بهار امسال کمترین خاصیتی که داشتند، مطرح کردن دوباره نام این رسانه و ابراز نظرات موافق و مخالف در باره آن بود. در رسانه های جمعی و شبکه های اجتماعی کارشناسان و صاحبنظران متعددی سخن گفتند و معلوم شد در غیاب تلویزیون های خصوصی، نمی توان توقعات زیادی از شبکه ای که داشت که سرمایه گذاری در آن به دلیل نقض مکرر کپی رایت، با مخاطرات زیادی روبروست و تنها خصلت آن به چاش کشیدن انحصار رسانه ملی است.
در کنار همه عوامل پیش گفته که استراتژی های فروش را با چالش روبرو می کند، نباید از کیفیت نازل بعضی از تولیدات اختصاصی شبکه به راحتی گذشت. کیفیت سریال های شبکه باید به گونه ای باشد که مخاطب در شرایط دشوار اقتصادی کنونی با رضا و رغبت برای تماشای محصول هزینه کند و از استاندارد بودن آن اطمینان حاصل کند.
