چگونه است که شورای عالی فضای مجازی راضی نیست در کشاکش این چالش موضعگیری کند و یکبار برای همیشه به آن خاتمه دهد.

وزارت ارشاد مسئول و متولی اصلی همه فراورده های صوتی و تصویری غیرتلویزیونی در کشور فارغ از نوع تولید و انتشار آن است و فعالان خصوصی ناگزیر از تمکین در برابر مقررات جاری در این زمینه هستند.

کران فیلم خارجی و متقابلا نمایش عمومی آثار ایرانی در سینمای دیگر کشورها فقط حلقه‌ای از زنجیره همکاری‌های سینمایی است و اقداماتی نظیر سرمایه‌گذاری در ساخت سینما، اجاره سینما، تولید محصولات مشترک، همکاری‌های آموزشی، برگزاری بازارهای فیلم در دو کشور، جلوه‌های دیگری از سلسله همکاری‌های کشورمان با طرف‌های خارجی است.

در این میان بی رونقی برنامه‌های تلویزیون نیز مزید بر علت شده است تا اقبال مخاطبان به تلویزیون‌های فارسی زبان ماهواره‌ای بیشتر شود

تلویزیون به‌عنوان یک رسانه تولیدکننده محتوا اگر همزمان بخواهد در نقش ناظر هم ظاهر شود، هیچگاه به بهای ضعیف شدن خود، اجازه پر و بال گرفتن به رسانه‌های تحت نظارتش نخواهد داد.

اگر مدیران تلویزیون عذر و بهانه ای برای نشستن در برابر دوربین دارند، چرا صراحتا بازگو نمی شود تا مخاطب در جریان قرارگیرد و ای بسا قانع شود

سرمایه گذار بخش خصوصی زمانی که می بیند سریال های تلویزیونی در میانه راه تولید یا پخش متوقف می شوند و یا بازپخش آنها با اما و اگر و ممیزی های جدید همراه می گردد، به دلیل محافظه کار بودن ریسک بالای همکاری با تلویزیون را در کار سریال سازی نمی پذیرد.

یکماه از کناره‌گیری رسمی دولت در امور مربوط به ساخت سریال می‌گذرد و در این مدت هنوز معلوم نشده است که بدیل مرجع نظارتی دولتی در صدا و سیما دقیقا کجاست.

باید اجازه داد رسانه و مدیوم دیگری که ملاحظات تلویزیونی را کمتر دارد، قدری عریان تر و موثرتر به معضلات اجتماعی در قالب های نمایشی بپردازد

سرمایه‌گذاران و تهیه‌کنندگان سریال‌های غیرتلویزیونی می‌توانند اطمینان حاصل کنند که دسترنج آنها از تلویزیون قابل پخش است و می‌توانند بر روی درآمد ناشی از حق پخش تلویزیونی حساب ویژه‌ای بازکنند.

تلویزیون در حالی از حیث نمایش سریال از نمایش خانگی جامانده است که این روزها زمزمه انتقال وظیفه دولت در صدور مجوز ساخت و نمایش سریال به تلویزیون جدی تر از گذشته به گوش می رسد