در ایران وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات این قدرت را ندارد که فضاهای فرکانسی بلااستفاده واگذار شده به صداوسیما را از آن پس بگیرد و مسئولیت‌های قانونی وزارت ارشاد در امر نظارت برمحتوا نیز عملا به چالش کشیده شده است. بطوریکه به تازگی بر اساس خبر اعلام شده وزارت ارشاد فقط حق اجازه انتشار تولید محتوا و انتشار نسخه فیزیکی سریال را دارد.!

رئیس سازمان صداوسیما و نیز وزیر فرهنگ و ارشاداسلامی در باره مناقشه حقوقی مورد بحث صحبتی نکرده‌اند و سایه بلاتکلیفی از سر تهیه‌کنندگان و سرمایه‌گذاران تهیه و تولید سریال‌های غیرتلویزیونی و سایر محتواهای نمایشی و ترکیبی رخت برنبسته است.

حیف و صدحیف هنرمندانی که اعتبارشان را ذره‌ذره به دست آورده‌اند، به خاطر سوداگری و تجاری‌سازی به یکباره آن را اینگونه از دست می‌دهند.

چگونه است که شورای عالی فضای مجازی راضی نیست در کشاکش این چالش موضعگیری کند و یکبار برای همیشه به آن خاتمه دهد.

وزارت ارشاد مسئول و متولی اصلی همه فراورده های صوتی و تصویری غیرتلویزیونی در کشور فارغ از نوع تولید و انتشار آن است و فعالان خصوصی ناگزیر از تمکین در برابر مقررات جاری در این زمینه هستند.

کران فیلم خارجی و متقابلا نمایش عمومی آثار ایرانی در سینمای دیگر کشورها فقط حلقه‌ای از زنجیره همکاری‌های سینمایی است و اقداماتی نظیر سرمایه‌گذاری در ساخت سینما، اجاره سینما، تولید محصولات مشترک، همکاری‌های آموزشی، برگزاری بازارهای فیلم در دو کشور، جلوه‌های دیگری از سلسله همکاری‌های کشورمان با طرف‌های خارجی است.

در این میان بی رونقی برنامه‌های تلویزیون نیز مزید بر علت شده است تا اقبال مخاطبان به تلویزیون‌های فارسی زبان ماهواره‌ای بیشتر شود

تلویزیون به‌عنوان یک رسانه تولیدکننده محتوا اگر همزمان بخواهد در نقش ناظر هم ظاهر شود، هیچگاه به بهای ضعیف شدن خود، اجازه پر و بال گرفتن به رسانه‌های تحت نظارتش نخواهد داد.

اگر مدیران تلویزیون عذر و بهانه ای برای نشستن در برابر دوربین دارند، چرا صراحتا بازگو نمی شود تا مخاطب در جریان قرارگیرد و ای بسا قانع شود

سرمایه گذار بخش خصوصی زمانی که می بیند سریال های تلویزیونی در میانه راه تولید یا پخش متوقف می شوند و یا بازپخش آنها با اما و اگر و ممیزی های جدید همراه می گردد، به دلیل محافظه کار بودن ریسک بالای همکاری با تلویزیون را در کار سریال سازی نمی پذیرد.