نقدی بر نوزدهمین جشنواره فیلم مقاومت
جشنوارهای که عیار و اعتبار خود را از ایستادگی، دلاوری و شجاعت مردم و مدافعان میهن می‌گیرد، فی‌نفسه قابل احترام است و در بین رویدادهای فرهنگی جایگاه و منزلت ویژه‌ای دارد. به همین معنا مسئولیت دست‌اندرکاران جشنواره، سنگین‌تر است. تفاوت و تمایز این دوره از جشنواره فیلم مقاومت با ادوار گذشته این بود که در حد فاصل دوره قبل با دوره نوزدهم جشنواره، دو جنگ مهیب علیه این کشور و ملت راه انداخته شد و به جز قائد و رهبر نظام، هزاران فرد نظامی و غیرنظامی به شهادت رسیدند. تخریب زیرساخت‌های ارتباطی، صنایع بزرگ و کوچک، ویرانی منازل مردم در مقیاس وسیع، خسارات مادی هنگفتی را در پی داشت اما به لطف خدا مکر دشمنان به نتیجه نرسید و سیلی مقاومت مردم، بدخواهان را بر سر جایشان نشاند.تجلی این رویداد بزرگ در جشنوارهای به نام مقاومت تنها در این خلاصه شد که در جدول فیلم‌های بخش مسابقه، چند اثر کوتاه و بلند مرتبط با دو واقعه اخیر قدر و سهمی داشته باشند. همین!
برنامه‌ریزان جشنواره از این واقعیت غافل ماندند که در یکسال گذشته دو پروژه مستقل جهادی اما مشابه یکدیگر به نام «اهل ایران» و «سروسپیدسرخ» به اجرا درآمد و در یک اقدام ابتکاری و واکنش سریع به جنایات آمریکا و اسرائیل، جمعی از اهالی سینما دهها فیلم نیمه بلند ساختند و به نمایش درآوردند که در بین آنها آثار دیدنی و قابل تامل کم نبود. اخیرا به گزارش صداوسیما یکی از همین مجموعه‌ها، جایزه آسیا پاسیفیک را دریافت کرد اما در جشنواره فیلم مقاومت اساسا هیچ اعتنایی به این کار ارزنده نشد.در این فاصله صداوسیما و حتی نمایش خانگی به تولید محتوای هنری و تصویری اهتمام نمودند اما جشنواره با همان سیاست پیشین بخش جداگانه‌ای برای آثار تلویزیونی و نمایش خانگی پیش‌بینی نکرد. در اقدامی غیرحرفه‌ای آثار بلند تلویزیونی نظیر «ضلع پنهان» و «بچه‌های دشت» با فیلم‌های سینمایی یکجا ارزیابی شدند و از پیش مشخص بود که برنده این رقابت آثار سینمایی هستند.جشنواره فیلم مقاومت با انتخاب دبیری از بین تهیه کنندگان و حتی کارگردانان شناخته شده سینمای دفاع مقدس و مقاومت، می‌توانست در کانون توجهات رسانه‌های گروهی قرارگیرد و اخبار و گزارش‌های آن ضریب بیشتری بگیرد اما همه چیز به یک انتخاب اداری و درون سازمانی منجر شد.
در آیین گشایش و پایانی جشنواره ارتباط زنده و مستقیم با مدافعان میهن در میدان و مناطق عملیاتی، نسبت و رابطه معنادارتری با جشنواره ایجاد می‌کرد. اعلام نام برگزیده نهایی از بین نامزدها توسط یکی از نیروهای آفندی، پدافندی، امدادی، درمانی و... در تماس تصویری با آنها ولو از پیش ضبط شده، بُعد و جلوه‌‌ای خاص به جشنواره می‌بخشید.
از جشنواره فیلم مقاومت که اغلب آثار سینمایی آن در جشنواره فجر ارزیابی حرفه‌ای و تخصصی شده‌اند، انتظار نمی‌رود که به معرفی برگزیدگان در رشته‌هایی مثل چهره‌پردازی، طراحی لباس و نظایر آن بپردازد. اهدای جایزه به عناوین اصلی و تشویق منتخبین در چنین جشنواره‌هایی کافی به نظر می‌رسد تا بیشتر بر موضوع و تم اصلی جشنواره متمرکز باشند.در نوزدهمین جشنواره فیلم مقاومت خوشبختانه از فیلمی رونمایی شد که استثنائا نمایش اول آن در جشنواره فیلم مقاومت بود. فیلم سینمایی «دشت سوزان» تازه‌ترین ساخته مجید اسماعیلی نامزد دریافت جوایز زیادی شد و مانند فیلم «قمارباز» نخستین ساخته سینمایی محسن بهاری موفق به دریافت جوایز متعددی گردید.
در این دوره از جشنواره نبود خلاقیت و نگاه آرتیستیک و به زبان ساده‌تر ذوق و دانش سینمایی در طراحی جشنوارهای متفاوت، کاملا احساس می‌شد. جشنواره می‌توانست راوی بهتری از زمانه خود و نقطه عطفی در ادوار ۱۹ گانه آن باشد.
