حتماً اين مطلب را شنيده ايد كه اساساً (با لحن بهنام تشكري در ساختمان پزشكان بخوانيد) بعضي از افراد خداداد استعداد خراب كردن لطيفه و جوك را دارند.! يعني بامزه ترين لطيفه ها و موقعيت هاي خنده دار از زبان اين آدمها به مضحكه اي بي مزه و بي نمك تبديل مي شود و لبخندي را هر قدر محو و كم رنگ بر لب و چهره اي نمي نشانند. براي توصيف كيفيت پرداخت داستان هفدهمين فيلم ايراني سال كه مدتي پيش در شبكه نمايش خانگي توزيع شد، مقدمه اي كه گفته شد، به قدر كافي گويا و رساست.
فيلم "رژيم طلايي" از آن دسته فيلم هایي است كه موضوعش به نوعي در فيلمي كه ساخته شده، تلف و به هدر رفته است. موضوعي كه في نفسه جذاب است بصورت خام و در موقعيت هاي تكراري آنقدر لوث شده كه بيننده در مي ماند كه چرا فيلم تمام نمي شود و فيلمساز به عمد قصد كش دادن آن را دارد. "رژيم طلايي" كه اتفاقاً از بازيگران خوبي هم بهره مند است، به گونه نازل شده است كه نقطه قوتي در كارنامه كساني مثل مهدي هاشمي، امين حيايي و مريلا زارعي هم به حساب نمي آيد.
توقع از شركت فيلمسازي حاج حسين فرحبخش و رفيق گرمابه و گلستان او –عليخاني- براي ساخت اثري متفاوت شايد بيجا باشد و سرعت مثال زدني اين شركت در توليد، اكران و عرضه نسخه ويديويي ساخته هايش معمولاً ً كمتر مجالي را براي بحث هاي جدي فراهم مي كند. رويه حاكم بر پويا فيلم و شتابزدگي در بازگشت سرمايه و سود تضمين شده آن، به قدر كافي مبين كيفيت فيلم هاي توليد شده بوده و از قرار تيم سازنده معطل بازخورد فيلم هايش در محيط هاي فرهنگي و رسانه اي نيست.
"رژيم طلايي" با تمهيدات منطقي تر در مسير تصميم شخصيت ها و رفتارهايي كه از آنها سر مي زند، مي توانست مستعد فيلمي خوب و مفرح باشد اما پرش هاي داستاني و بازي هاي اغراق شده و نچسب بازيگرانش و فقدان داستانك هايي كه به تقويت فضاي كلي داستان اصلي بيانجامد، در مجموع به توليد فيلمي ضعيف منجر شده است.
