در «کلان تحلیلها» پیرامون حوادث اخیر کشور، به عامل و دخالت سرویسها و عوامل خارجی در به انحراف کشاندن اعتراضات اولیه، تصریح شده است. به همین خاطر رسانه رسمی به سراغ آرشیو رفت و فهرستی از فیلمهای سینمایی متناسب با موضوع روز یعنی دسیسهها و ترورهای منافقین و گروهکهای دیگر را تهیه کرد.
در دیماه مقارن با اعتراضات و ناآرامیهای پس از آن، فیلمهای سینمایی چ، سیانور، ماجرای نیمروز، اتاقک گلی، غریب و ضد به نمایش درآمدند که در بین آنها «اتاقک گلی» ساخته محمد عسگری برای اولین بار به پخش تلویزیونی رسیده بود. به اعتبار فراگیر بودن تلویزیون، چنین فیلمهایی خوشبختانه در مدیوم تلویزیون بیش از سینما دیده میشوند و زحمات تیم بزرگ تهیه و تولید در مقیاس وسیعتری در معرض قضاوت قرار میگیرد.
هر قدر دست سینمای ایران در زمینه داستانهایی با شرارت تشکیلات موسوم به مجاهدین(منافقین)، گروهکهایی نظیر کوموله، دموکرات، داعش و گروهکهای تروریستی در جنوب شرقی کشور نسبتا پر است، سینمای سیاسی ایران کمتر فیلم قابل اعتنایی در باره هیئت جدید اسرائیل و مداخلات آن در ایران دارد.
در چهار دهه گذشته فیلمهای زیادی با موضوع نبرد فلسطینیان با اشغالگران یهودی-صهیونیستی در آلبوم سینمای سیاسی ایران دیده میشود.
یکی از نمونههای اخیر در سینمای ایران فیلم «سرزمین فرشتگان» ساخته بابک خواجهپاشا است که برخی آن را در ادامه اثر ارزشمند «بازمانده» زنده یا سیفالله داد میداند. در همین رابطه دولتها باید حامی سینماگرانی باشند که داستانهایی جذاب و باورپذیر را در ادامه فیلم سرب که نزدیک به چهل سال از ساخت آن میگذرد، جلوی دوربین برند و ماهیت ضد انسانی رژیم اشغالگر را نه فقط در قبال مردم فلسطین بلکه علیه مردم ایران و زیرساختهای کشور تبیین هنرمندانه کنند.
سینمای ایران و جنگ ۱۲ روزه
متعاقب جنگ ۱۲ روزه خرداد ماه سالجاری موجی از فیلمهای مستند پیرامون این واقعه تولید شد که در جشنواره سینما حقیقت رونمایی شدند اما سازندگان اغلب آنها به دلیل فرصت کم و کوتاهی که در اختیار داشتند نتوانستند کار مطالعاتی گستردهای برای دستیابی به اسنادی کنند که پرده از نیات و تصمیمات چند لایه اتاق جنگ تلآویو و دولت آمریکا بردارد. در جشنواره فجر امسال سه فیلم بلند در باره جنگ ۱۲ روزه به نمایش درمیآید. « نیمشب» ساخته محمدحسین مهدویان که موضوع آن در باره حمله موشکی اسرائیل به محله یوسفآباد تهران است. فیلم در ژانر حادثه است و به اتفاقات حاشیهای ناشی از یک موشک عمل نکرده میپردازد. «کافه سلطان» به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی و «قمارباز» ساخته محسن بهاری که به جنگ سایبری و حواشی آن در تجاوز اسرائیل پرداخته است.
افسران سرویسهای جاسوسی اسرائیل در نقش انتاگونیست
پیچیدگی عمل سرویسهای جاسوسی و نفوذ اسرائیل و آمریکا در ایران، به تم و محتوای جدی در سینمای ایران بدل نشده است.
در کارنامه سینمای ایران «سرب» ساخته مسعود کیمیایی یکی از درخشانترین آثار فیلمساز و نیز سینمای سیاسی ٫ جنایی ایران با نشانههای ملموسی از سبک سینمای کلاسیک نوآر بویژه در نورپردازی است. نفوذ سرویسهای امنیتی اسرائیل در ایران با محوریت یک سازمان تروریستی محور وقایع فیلم سرب است. داستان فیلم در دهه سی شمسی میگذرد. سازمان تروریستی هاگانا ماموریت دارد تا هر گونه مانعی را در مسیر مهاجرت یهودیان ایرانی به سرزمین موعود بردارد.
«روزنامه «مرد امروز» در همان بحبوحه تأسیس رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۸ این سازمان را چنین تعریف میکند: «سازمان آدمکشی یهود که مرکز آن در فلسطین و شعبه آن در تهران میباشد.» کیمیایی در فیلم سرب ارجاعات شاخصی به این روزنامه و مرد معروف آن محمدمسعود دارد و شخصیتپردازی آدم اول داستان (نوری) بیارتباط با برخی از شناسههای شخصیتی این روزنامهنگار نیست.»(دانش، مهرزاد) فیلم سینمایی «روباه» ساخته بهروز افخمی(۱۳۹۳) نمونه دیگری از چگونگی نفوذ سرویسهای جاسوسی اسرائیل در پروژههای انرژی هستهای ایران است.
فیلم ۱۹۸۶ به کارگردانی امیرمهدی پوروزیری (۱۳۹۳) به حواشی مسابقه فوتبال بین تیمهای ایران و اسرائیل میپردازد. در پس زمینه داستان فیلم فضای اجتماعی و سیاسی دهه چهل شمسی و چگونگی شکلگیری تیم ملی، تأثیرات فرهنگی و سیاسی تورنمنت مورد اشاره قرار گرفته است.
کارنامه سینمای سیاسی ایران در قبال رژیم اسرائیل در همین چند فیلم خلاصه میشود. این در حالی است که ایران پس از انقلاب اسلامی سال ۵۷ رسماً دولت و کشور اسرائیل را نامشروع دانست و با اعلام نمادین آخرین جمعه ماه رمضان به عنوان روز قدس، بر حق تعیین سرنوشت و حاکمیت فلسطینیها فارغ از دین و قومیت، از طریق انتخابات آزاد تاکید کرد. وقایع چند ماه اخیر که به رویارویی نظامی مستقیم ایران و اسرائیل انجامید، ضرورت پرداختن به مداخلات آشکار و نهان آن رژیم در ایران در قالب فیلموسریال بیش از همیشه احساس میشود.
